Φιλούμενος - Ενάντια στην Νέα Τάξη Πραγμάτων
https://filoumenos.com/forum/

ΤΡΙΩΔΙΟ
https://filoumenos.com/forum/viewtopic.php?f=41&t=1407
Σελίδα 2 από 2

Συγγραφέας:  Φιλούμενος [ 07 Φεβ 2015, 22:48 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: ΤΡΙΩΔΙΟ

Κυριακή του Ασώτου: Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς






Ιδού ευαγγέλιο που αφορά στο νου και το σώμα του καθενός μας. Είναι το ευαγγέλιο της ευσπλαχνίας. Είναι η θαυμαστή παραβολή του Σωτήρος, στην οποία απεικονίζεται ολόκληρη η ζωή μας. Η δική μου, η δική σου, του καθενός ανθρωπίνου όντος επάνω στην γη. Όλους τους αφορά το σημερινό άγιο Ευαγγέλιο. Όλους.



Ο άνθρωπος! Αυτός ο θεϊκός πλούτος επάνω στην γη! Κύτταξε το σώμα του, το μάτι, το αυτί, την γλώσσα. Τι θαυμαστός πλούτος. Το μάτι! Υπάρχει τίποτε πιο τέλειο που να ημπορή ο άνθρωπος να επινοήση σ’ αυτόν τον κόσμο; Κι όμως, το μάτι αυτό το εδημιούργησε ο Κύριος, όπως και την ψυχή και το σώμα. Η ψυχή μάλιστα είναι ολόκληρη εξ ουρανού. Οποίος πλούτος! Το σώμα! Θαυμαστός θείος πλούτος που σου δόθηκε για την αιωνιότητα και όχι μόνο για την πρόσκαιρη αυτή γήινη ζωή. Και ψυχή δοσμένη για την αιωνιότητα.



Ακούσατε τι ευαγγελίζεται ο Άγιος Απόστολος Παύλος σήμερα. «Το δε σώμα τω Κυρίω» (Α΄ Κορ. 6, 13). Ο Κύριος έπλασε το ανθρώπινο σώμα για την αιώνια ζωή, για την αθανασία, για την καθαρότητα. Το έπλασε για την αιώνια αλήθεια, για την αιώνια δικαιοσύνη και για την αιώνια αγάπη: όπως το σώμα, έτσι και την ψυχή. Όλα αυτά είναι δώρα του Θεού, ανεκδιήγητα και μεγάλα και πλούσια, και –το πιο σπουδαίο– αθάνατα και αιώνια δώρα του Θεού.



Εμείς όμως οι άνθρωποι τι κάνομε μ’ όλα αυτά τα δώρα; Τι οικοδομούμε με αυτά; Παραδίδουμε το σώμα στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου, και την ψυχή στους ακαθάρτους λογισμούς, τις ακάθαρτες επιθυμίες, τις ακάθαρτες ηδονές. Δια των αμαρτιών και η ψυχή και το σώμα απομακρύνονται από τον Θεό, φεύγουν από το Θεό, φεύγουν «εις χώραν μακράν». Τίνος είναι αυτή η «μακρυνή χώρα;»



Ακούσατε που ο άσωτος υιός βόσκει χοίρους. Στην χώρα του διαβόλου. Στην χώρα, όπου ο διάβολος έχει εξουσία πάνω στον άνθρωπο δια των παθών, δια των αμαρτιών, και τον κρατάει σε φρικτή τρέλλα, στον παραλογισμό και την παραφροσύνη.



Λοιπόν, η αμαρτία; Κάθε αμαρτία είναι τρέλλα. Και ο άνθρωπος θα είναι πάντα μέσα σ’ αυτή την τρέλλα, μέχρις ότου συναντηθή με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Και θα συναντηθή με την μετάνοια.



Ακούσατε πως ο άσωτος υιός, αισθανόμενος τι σημαίνει ζωή μέσα στην αμαρτία, ζωή μέσα στις ηδονές και τα πάθη αυτού του κόσμου, λέγει: «Πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι» σε ξένη και μακρυνή χώρα. «Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου». Σηκώθηκε και πήγε προς τον πατέρα. Και ο ουράνιος Πατήρ, ο Θεός και Ελεήμων Κύριος, «έτι αυτού μακράν απέχοντος είδεν αυτόν και εσπλαγχνίσθη και δραμών επέπεσεν επί τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν», ενώ συγχρόνως ο υιός με λυγμούς έλεγε: «πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιος σου». Αμάρτησα στον ουρανό και σ’ όλα τα αστέρια. Όλα τα εμόλυνα με το πύον των παθών μου, και με το σκοτάδι των παθών μου τα ημαύρωσα όλα. «Ήμαρτον ενώπιόν σου»! Φεύγοντας από σένα, σε ποιόν προσκολλήθηκα; Δίπλα σε ποιόν ήμουν; Τίνος χοίρους εγώ έβοσκα; Του διαβόλου! Εγώ διαβολοποίησα την ψυχή μου, την οποία εσύ μου έδωσες να γίνη αγία και αθάνατη. Εγώ εβρώμισα το σώμα, εθανάτωσα το σώμα, εξαθλίωσα το σώμα!



Όταν ο άσωτος υιός «ήλθεν εις εαυτόν» –αφού ήταν εκτός εαυτού, στην τρέλλα, στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου– δια της μετανοίας έτρεξε προς τον πατέρα. Και ο πατέρας τον αγκαλιάζει και τον φιλεί. Δεν είχε τελειώσει ακόμη ο υιός την εξομολόγησί του, δεν είχε εκφράσει ακόμη την επιθυμία του να τον δεχθή ο πατέρας του σαν δούλο, και ο πατέρας λέγει στους υπηρέτες του: «Φέρετε την στολή την πρώτη και ενδύσατέ τον και δώστε δακτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του και αφού φέρετε τον μόσχο τον σιτευτό, σφάξτε τον για να φάγωμεν και ευφρανθώμεν».



Για πιο λόγο ευφραίνεται ο ουρανός; Για ποιο λόγο ο Θεός ευφραίνεται στον ουρανό; Για ποιο λόγο ευφραίνονται οι άγγελοι; Σε ποιόν ο Κύριος λέγει να ευφρανθώμεν; Στους αγγέλους!



Ο άνθρωπος ο οποίος χάθηκε μέσα στις αμαρτίες, θυμήθηκε ότι ήταν αδελφός των αγγέλων και έσπευσε προς τον ουρανό. «Ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου». Αμάρτησα στους αγγέλους, στους αρχαγγέλους. Εγώ εδιαβολοποίησα τον εαυτό μου. Έρριξα τον εαυτό μου στην αγέλη των χοίρων, στην αγέλη των παθών. Και να, τώρα είμαι όλος ξεσχισμένος, όλος κουρελιασμένος. Και η ψυχή και το σώμα κουρελιασμένα. Όλα εξαθλιωμένα.
Λοιπόν, τι είναι μετάνοια; Ο Κύριος τρέχει να συναντήση τον μετανοήσαντα υιό. Τον αγκαλιάζει και τον ασπάζεται και όλος ο ουρανός συγκινείται. Όλοι οι άγγελοι ευφραίνονται. «Και ήρξαντο ευφραίνεσθαι» αναφέρεται στην θαυμαστή περικοπή του Σωτήρος. Για ποιο λόγο χαίρεσθε εσείς άγιοι άγγελοι, άγιοι αρχάγγελοι; Εσείς, οι οποίοι παντοτινά πενθήτε για τον γήινο αυτό κόσμο βλέποντας τα δικά σας πεσμένα αδέλφια, τους ανθρώπους, πως πνίγονται μέσα στις αμαρτίες και τις ηδονές και τα πάθη και τους διαφόρους θανάτους αυτού του κόσμου, γιατί ευφραίνεσθε; «Ευφραινόμαστε για την ανάστασι, την ζωοποίησι του νεκρού αδελφού μας ανθρώπου, ότι νεκρός ην και ανέζησε». Νεκρός ήταν ο άσωτος υιός, όταν ήταν μακράν του Θεού, της πηγής της Ζωής, μακρυά από τον ουρανό. Ιδού, ανάστασις εκ νεκρών φαίνεται [η επιστροφή του ασώτου] στα μάτια όλων των ουρανίων δυνάμεων. Όλες οι ουράνιες δυνάμεις γι’ αυτό χαίρονται, «ότι απολωλώς ην και ευρέθη». Πράγματι, όταν ο άνθρωπος είναι μέσα στις αμαρτίες και τα πάθη, χάνει τον εαυτό του, δηλαδή δεν έχει αυτογνωσία, είναι εκτός εαυτού.



«Εις εαυτόν δε ελθών», λέγει ο Σωτήρ. Ο άνθρωπος συνέρχεται, όταν σκεφθή τίνος είναι, δηλ. του Θεού. Το σώμα σου τίνος είναι; Του Θεού. Η ψυχή και αυτή του Θεού. Όλα δώρα, δώρα του Θεού. Εγώ, ποιος είμαι σαν άνθρωπος; Του Θεού, όλος του Θεού! Το σώμα μου είναι δοξασμένο από τον Θεό. Γι’ αυτό το εδημιούργησε ο Θεός, λέγει ο άγιος Απόστολος στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα. Και το σώμα για τον Κύριο, και η ψυχή για τον Κύριο. Δοξάζομε τον Κύριο και με το σώμα και με την ψυχή. Του Θεού είναι και το ένα και το άλλο. Μη νομίζεις ότι είναι τίποτε δικό σου, όχι. Όλα είναι αιωνίως του Θεού. Και συ είσαι αιωνίως του Θεού. Αλλά τότε μόνο, όταν εσύ το συνειδητοποιής.



Λοιπόν η αμαρτία; Δεν επιτρέπει ο διάβολος στον άνθρωπο να συναισθανθή ότι είναι υιός του Θεού. Ο διάβολος εξουσιάζει με την καρδιά και δεν αφήνει στον άνθρωπο να σκεφθή τον Θεό, να θυμηθή, ότι είναι υιός του Θεού, ότι είναι πλούσιος, ανεκδιήγητα πλούσιος. Ότι αυτός είναι αδελφός των αγίων αγγέλων. Ο διάβολος όλα τα σκοτίζει, όλα τα απομακρύνει από τον άνθρωπο, τα διαστρεβλώνει, και του δίνει ψεύτικες ηδονές μέσω των αμαρτιών. Πράγματι έχει δίκαιο ο Απόστολος Παύλος όταν λέει στον Άγιο Επίσκοπο και μαθητή του, Απόστολο Τίτο: «ήμεν γαρ ποτέ και ημείς ανόητοι» (Τίτ γ΄, 3) Κοιτάξτε τι λέει ο Απόστολος. Πότε Άγιε Απόστολε; Υποδουλωμένοι στις διάφορες επιθυμίες και στα διάφορα πάθη, τότε είμασταν τρελλοί και ανόητοι.



Δεν θέλει ο Κύριος δια της βίας να σε αναστήση εκ των θανάτων σου, να σε αρπάξη από την αμαρτία. Εσύ πρέπει πρώτος να το πης στον ίδιο: «Κύριε, αυτή η αμαρτία με βασανίζει. Δεν την θέλω, έχει όμως εξουσία επάνω μου. Ελευθέρωσε με!» Τότε γίνεται θαύμα. Πάντα. Ποτέ ο Κύριος δεν αφήνει χωρίς απάντησι την προσευχή, έστω και του μεγαλυτέρου αμαρτωλού. Δεν υπάρχει φρικτή αμαρτία για τον άνθρωπο, ο οποίος αγρυπνεί επάνω στη δική του συνείδηση, επάνω στη ζωή του. Ξέρει ο άνθρωπος, ότι μετά την προσέλευση του Κυρίου Ιησού Χριστού στον κόσμο, ότι δεν υπάρχη αμαρτία, από την οποία ο Κύριος δεν μπορεί να μας ελευθερώση. Δεν υπάρχει αμαρτία, την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήση, δεν υπάρχει αμαρτία, την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να διώξη. Ο Κύριος δίνει την δύναμη. Μόνο κάνε την αρχή. Μόνο αναβόησε, όπως ο άσωτος υιός: «Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου».



Όταν αμαρτάνης, αμαρτάνης όχι μόνο στον Θεό, αλλά σ’ όλα τα ουράνια κτίσματα, σ’ όλα τα επίγεια κτίσματα. Αμαρτάνεις στα πουλιά, αμαρτάνης στα λουλούδια, τα δένδρα. Αμαρτάνεις σ’ όλα τα ζωντανά όντα. Η αμαρτία είναι πραγματικά φοβερή, άνευ της μετανοίας. Τόσο φοβερή, ώστε να σκοτώνη και να ρίχνη σ’ εκατό θανάτους. Να ρίχνη στην αγκαλιά του διαβόλου και στην αιώνια φρικωδεστάτη κόλαση. Χωρίς αμφιβολία. Γι’ αυτό ο Θεός ήλθε σ’ αυτόν τον κόσμο. Να εξολοθρεύση τον φοβερό δράκοντα, ο οποίος λέγεται αμαρτία. Ήλθε ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός και μας έδωσε όλα τα μέσα να εξολοθρεύσομε την αμαρτία, την κάθε αμαρτία. Εδημιούργησε την Εκκλησία Του επάνω στη γη και της έδωσε όλες τις ουράνιες δυνάμεις, για να νικάμε και εμείς οι άνθρωποι όλες τις αμαρτίες, όλους τους θανάτους μέσα μας και γύρω μας.



Ο Κύριος μας έδωσε τα θαυμαστά Άγια Μυστήρια. Το άγιο Βάπτισμα, τη Θεία Κοινωνία, τα οποία εξολοθρεύουν την αμαρτία. Μας έδωσε και τις θαυμάσιες αρετές, πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία, πραότητα και όλες τις υπόλοιπες ευαγγελικές αρετές. Γι’ αυτό δεν υπάρχει απόγνωση στον Χριστιανό άνθρωπο σ’ αυτόν τον κόσμο.



Ας ξυπνήση ο Αγαθός Θεός όλους τους αθέους, όλους τους απίστους. Ας κτυπήση τον καθένα με τον κεραυνό του Ουρανίου Ελέους. Με τον κεραυνό του Ουρανίου Ελέους μέσα στη συνείδηση, μέσα στη ψυχή. Ας ξυπνήση ο καθένας και πορευθή στην ουράνια πατρίδα του, στην ουράνια τράπεζα ανάμεσα στους αγίους αδελφούς του, τους αγγέλους. Ας ζήση εκεί μαζί τους δια της αιωνίας Θείας Αληθείας, αιωνίας Θείας Διακαιοσύνης και όλων των αιωνίων ουρανίων χαρών.



Κύριε, Σ’ ευχαριστούμε για το Άγιο Ευαγγέλιο αυτό. Σ’ ευχαριστούμε για την αγαθή είδηση αυτή. Γιατί δημιούργησες τον άνθρωπο, να μπορή να νικήση κάθε αμαρτία και κάθε διάβολο. Σε Σένα δόξα και ευχαριστία, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.



Πηγή: Η άλλη όψη

Συγγραφέας:  dominique [ 08 Φεβ 2017, 20:55 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: ΤΡΙΩΔΙΟ

Φαρισαίου και Τελώνου γωνία.



Καθε πρωϊνο ξυπνω, με την χαρη του Θεου.Ποιος αλλος μας διατηρει στην ζωη, εαν οχι ο Θεος;
Μηπως η υγεια μας, η δουλεια μας, η φροντιδα μας, οι τροφες και οι τρυφες μας;
Oχι βεβαια. Αυτα ειναι τα επιφαινομενα.Και αλλοι τα εχουν αυτα, εως μια στιγμη που χανονται ολα μονομιας.
Θελει ο Θεος και ζουμε. Γιαυτο εχουμε ακομα καιρον μετανοιας.Παω στον καθρεπτη. Ριχνω νερο κατα προσωπο. Καθε μερα ειμαι ο ιδιος. Καθε μερα αλλαζω.
Ζω στον κοσμο. Ζω για τον κοσμο. Ζω για τον Χριστο. Ζω εν τω Χριστω.
Συνδυαζω αυτα που δεν συνδυαζονται. Ταιριαζω τα αταιριαστα.
Παταω επανω σε δυο βαρκες που δειχνουν να απομακρυνονται μεταξυ τους.
Αναρωτιεμαι ποιος ειμαι στ'αληθεια. Ποιον παριστανω και ποιον φοβαμαι.
Συνηθως δεν μιλαμε μπροστα στον καθρεπτη. Φοβομαστε την αποκριση του.
Ειναι Κυριακη του Τελωνου και του Φαρισαιου. Κανονικα γιορταζω και με τους δυο.
Ειμαι Φαρισαιος μια.
Εχω μια αυταρκεια, για την πιστη μου, την αρετη μου, την ορθοδοξια μου, την φιλανθρωπια μου, την.. την..
Ειμαι Φαρισαιος δυο.
Αυτα τα νιωθω κριτικα εσωτερικα αλλα για "μενα". Εαν μου τα πουν απ'εξω, επαναστατω. Θλιβομαι και αντιδρω.
Είμαι Τελωνης μια.
Αισθανομαι οτι αυτα τα οποια ταχα κανω, οχι μονο ειναι τα διατεταγμενα, και αυτονοητα, αλλα τα κανω και λειψα εως καθολου.
Ειμαι τελωνης δυο.
Αισθανομαι να ειμαι μηδεν. Νιωθω οτι δεν κανω τιποτα. Οτι δεν εχω τιποτα. Δεν εχω προοπτικη και οραση Θεου.
Ξερω οτι δεν εχω βαλει καν αρχη μετανοιας και πορεια ζωης κατα Θεον.
Μεσα στην πιστη μου, κρυβεται η ολιγοπιστια.
Μεσα στην ασκηση μου, φωλιαζει η τεμπελια.Μεσα στην αγαπη μου, συνωμοτει η κατακριση.Μεσα στην ανιδιοτελεια μου, σερνεται η ανταποδοση.
Εαν με ρωτησεις που μενω, θα σου πω Τελωνου και Φαρισαιου γωνια.
Ολοι μας, απεχθανομαστε τον Φαρισαιο,αλλα δεν τολμουμε και να κανουμε ολα αυτα που κανει ορθως κατα Νομον.
Ολοι μας, συμπαθουμε τον τελωνη, και την συντριβη του, αλλα εξακολουθουμε να κανουμε ομως τα ασχημα εργα του.
Ειμαστε Φαρισαιοι με τον Τελωνη, και Τελωνες με τον Φαρισαιο.Οπως μας βολευει.
Ο Χριστος εβαλε τα δυο παραδειγματα για να παρουμε το αριστο απο καθενα,
να κανουμε την συνθεση, και να χαραξουμε με αυτην, ορθο οδοδεικτη πορειας, προς την σωτηρια μας.
Την βασιλικη μεση οδο.
Τελωνες μεν, εν συντριβη και μετανοια, με τα αμαρτηματα μας, με τις αστοχιες μας, τα καθε λογης κακα μας,και Φαρισαιοι στην τηρηση των εντολων Του,
αλλα χωρις τον Φαρισαϊσμο της επαρσης και της αυταρκειας,που απορρεουν απο την πραξη της αρετης.
Λεει ο Αγιος Μαξιμος ο ομολογητης:
"Ου δια την αρετην η αληθεια, αλλα δια την αληθειαν η αρετη."
Οπου αληθεια, ο Χριστος. Εαν ολα δεν γινονται για τον Χριστο, πανε χαμενα.
Εμεις ομως, κανουμε μια αυταρεσκη και ιδιοτυπη συνθεση. Δικη μας. Μια ευσεβης πονηρια.
Ειμαστε Τελωνες, οταν ερθει η ωρα της πραξης. Δεν μπορω λεμε, δεν τα καταφερνω, στο ενα, στο αλλο, γιατι ειμαι.. αμαρτωλος και ραθυμος.
Ειμαστε Φαρισαιοι οταν ερθει η ωρα του ελεγχου και της κριτικης.
Μα, εγω πιστευω! ειμαι στην Εκκλησια! τι μου λετε; Μια χαρα ειμαι,προσπαθω, κοιταξτε την καμπουρα σας..
Η πνευματικη μας, λοιπον οικια, η μονη μας, ειναι Φαρισαιου και Τελωνου γωνια. Ακριβως γωνια.
Γιατι εαν μας πουν οτι ειναι περισσοτερο προς την οδο του Φαρισαιου, μας κακοφαινεται. Εαν παλι μας πουν οτι κλινει μαλλον προς του Τελωνου, μας απαξιωνει.
Ο Χριστος ηρθε, σαρκωθηκε ως Υιος και Λογος, περπατησε εν τω μεσω ημων,
προσλαμβανοντας την Φαρισαϊκη μας, και συναμα Τελωνικη μας υποσταση,
Αναμαρτητος Ων, ο ιδιος ως Κυριος και Θεος, αλλα και ως Ανθρωπος, γεννημενος εκ Θεοτοκου και Πνευματος Αγιου, ασπορως και εν χρονω,χωρις ομως την κληρονομια της αμαρτιας, της φθορας και του θανατου, ανελαβε να θεραπευσει την πεσμενη μας προαιρεση, τις διεστραμμενες δυναμεις της ψυχης μας, το αρρωστο θελημα μας,και την αυταρκη, φιλαυτη, αλαζονικη μας, σταση ζωης,
και να τα θεωσει, μεταβαλλοντας τα σε Χριστοποιημενο νεο ανθρωπο,
εν καινοτητι ζωης περιπατουντα, κατα Απ.Παυλο.
Και εμεις 20 αιωνες μετα, με τον Χριστο ελθοντα, παροντα, και ερχομενο,
με τον Χριστο μεταλαμβανομενο, σωματι και αιματι, εις γενεαν και γενεαν,
που στεκομαστε και που βαδιζουμε;
Στην δικη των αιωνων, ρωτησε ο Πιλατος. Ποια ειναι η αληθεια;
Ο Χριστος δεν απαντησε. Γιατι η ερωτηση ηταν εξ'ορισμου λαθος.
Ο Πιλατος, επρεπε, αλλα δεν γνωριζε, να ρωτησει: "Ποιος, Ειναι η Αληθεια;"
Γιατι η Αληθεια ειναι οχι, μια ιδεα, η μια εννοια, αλλα Ενυποστατη, και ειναι Προσωπο, ειναι ο Χριστος.
Ομως το ερωτημα, του Πιλατου, μπορει εστω και λειψο, να μας βοηθησει.
Ειναι καιρος για τον καθενα, να αναρωτηθει, ποια ειναι η "αληθεια" του.
Ειναι το αυτοειδωλο μας, η ευσεβεια μας, οι μελετες μας, η χριστιανικη μας απολογητικη,η λειτουργικη μας, επιφαινομενη παρουσια, τα προσκυνηματα μας, οι συζητησεις μας,ολα αυτα που μας καθιστουν, ειτε εν γνωση, ειτε εν αγνοια αυταρκεις, δηλαδη Φαρισαιους;
H μηπως η αληθεια μας, ειναι η αστοχια μας, η οπισθοδρομη μαλλον πνευματικη μας, "προοδος", η επαναφορα μας παλι και παλι στα παθη, στις πτωσεις, στις δικαιολογιες, οι κατακρισεις μας,τα χαϊδεματα του εαυτου μας, η κρυφη βεβαιοτητα οτι εμεις σωζομαστε ενω οι αλλοι...
Δυσκολη η αυτοκριτικη. Η αληθινη οχι αυτη που ειναι στα χειλη. Αυτη που πονα βαθεια, υποστατικα.
Μπορω να παραδεχτω, ανετα και ακοπα για μενα, και μαζι οποιος εχει αληθινη νομιζω σχεση με τον εαυτο του,οτι πραγματικα μενουμε Φαρισαιου και Τελωνου γωνια.
Και στα χρονια που μας χαριζει η φιλανθρωπη του Θεου Χαρις,
πρεπει, οχι με την εννοια του "καθηκοντος", αλλα με αυτην του φιλοτιμου,
να συγυρισουμε λιγο το σπιτακι μας, το καλοβαλμενο.
Πρωτα να πεταξουμε την σαβουρα του Τελωνη, και να κρατησουμε την συντριβη, την μετανοια του,την ειλικρινη σταση του, και την αγια προσμονη του ελεους που κρατησε ενωπιον του Κυριου.
Επειτα να κρατησουμε την πραξη, την επιμονη, και την εφαρμογη των εντολων, της φιλανθρωπιας, των αρετων,του Φαρισαιου, και να πεταξουμε, την αυταρκεια του, την αλαζονεια, και την υποκρισια του.
Και ετσι, οταν ερθει η Ημερα Κυριου, και γκρεμιστουν ολα, συνθεμελα, εν τω πυρι του Ακτιστου Φωτος,ωστε και να ανακαινιστουν σε καινη Κτιση και Βασιλεια Του, εις τον αιωνα των αιωνων,και μαζι και το γωνιακο σπιτακι μας, να μας μεινει εστω μια ελαχιστη γωνια, ενα οικοπεδακι, μια αξια αντιπαροχη, για το εκ νεου κτισιμο, της αφθαρτης εν τη οικια του Πατρος, μονης μας, και αιωνιου διαμονης μας, στην ουρανια πατριδα μας.
Και ο Φαρισαιος λοιπον, και ο Τελωνης, εχουν κατι να μας δωσουν.
Παραδειγμα, και τυπο ζωης και πορειας,αλλα και θεματα προς αποφυγην,
και ας μην βιαστουμε ευκολα να καταδικασουμε, η να σωσουμε κανεναν, απο τους δυο.
Γιατι μεσα και στους δυο, ενυπαρχει ο εαυτος μας.
Και μονον ο Παναγιος Θεος ξερει, κρινει και μονος Αυτος σωζει και δικαιωνει.
Ας θυμομαστε την οδο μας. Φαρισαιου και Τελωνου γωνια.
Αλλιως ειναι εξαιρετικα θολη η σωτηρια.

http://www.agiooros.net/forum/viewtopic ... 79&t=18255

Συγγραφέας:  dominique [ 19 Φεβ 2017, 21:15 ]
Θέμα δημοσίευσης:  Re: ΤΡΙΩΔΙΟ

Ἄπελθε τοιγαροῦν ἀπ᾿ ἐμοῦ, ἐργάτα τῆς ἀνομίας, εἰς τό πῦρ τό αἰώνιον τό ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ, ἐπειδή τήν σήν ἐπιστροφήν καί μετάνοιαν ἐπείνασα, καί οὐκ ἔδωκάς μοι φαγεῖν· ἐδίψησα τήν σωτηρίαν σου, καί οὐκ ἔδωκάς μοι πιεῖν· γυμνός ἤμην τῶν σῶν ἐναρέτων πράξεων, καί οὐκ ἐνέδυσάς με αὐτάς· ἐν φυλακῇ στενωτάτῃ καί ῥυπώσῃ καί σκοτεινῇ τῆς σῆς καρδίας ὑπῆρχον, καί ἐπισκέψασθαι ἤ εἰς φῶς ἐξαγαγεῖν με οὐκ ἠβουλήθης· ἐν ἀσθενείᾳ τῆς σῆς ῥᾳθυμίας καί ἀπραξίας κατακείμενόν με ἐγίνωσκες, καί οὐ διηκόνησάς μοι διά τῶν ἀγαθῶν σου ἔργων καί πράξεων. Λοιπόν ἄπελθε ἀπ᾿ ἐμοῦ».


Βίβλος Θεολογικών - Συμεών του Νέου Θεολόγου
ΛΟΓΟΣ Ι ΄.

Σελίδα 2 από 2 Όλοι οι χρόνοι είναι UTC [ DST ]
Powered by phpBB © 2000, 2002, 2005, 2007 phpBB Group
http://www.phpbb.com/