Τι σημαίνει ότι "το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο" ? Κατά Ματθαίου 27:51

1
51 Καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο (Κατά Ματθαίου 27:50-51)
Τι σημασία έχει η αναφορά στο Κατά Ματθαίο περί του ναού της Ιερουσαλήμ του οποίου το καταπέτασμα σχίστηκε στα δύο ; Εκείνη την εποχή που έζησε ο Ιησούς Χριστός, ο άγιος Ναός στην Ιερουσαλήμ ήταν ο μοναδικός χώρος λατρείας των Ιουδαίων. Εκεί γινόντουσαν όλες οι θυσίες σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου του Μωυσή. Σύμφωνα με την προς Εβραίους επιστολή (9:1-8) εκεί ήταν η λατρεία της Πρώτης Διαθήκης (της Παλαιάς Διαθήκης), εκεί ήταν τα Άγια, και στο δεύτερο καταπέτασμα ήταν τα Άγια των αγίων.
1 Εἶχε καὶ ἡ πρώτη διαθήκη διατάξεις περὶ τῆς λατρείας καὶ γήϊνον ἁγιαστήριον. 2 Κατασκευάσθηκε δηλαδὴ τὸ πρῶτον μέρος τῆς σκηνῆς, εἰς τὸ ὁποῖον ὑπῆρχε ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ οἱ ἄρτοι τῆς προθέσεως, τὸ ὁποῖον λέγεται Ἅγια. 3 Ὕστερα ἀπὸ τὸ δεύτερον καταπέτασμα, ἦτο τὸ μέρος τῆς σκηνῆς, τὸ ὁποῖον ὠνομάζετο Ἅγια ἁγίων. 4 Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνα χρυσὸ θυμιατήριον καὶ ἡ κιβωτὸς τῆς διαθήκης, ἡ ὁποία ἦτο ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη σκεπασμένη μὲ χρυσάφι καὶ μέσα σ’ αὐτὴν ἦτο ἡ χρυσὴ στάμνα, ποὺ περιεῖχε τὸ μάννα, ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών, ποὺ εἶχε βλαστήσει, καὶ αἱ πλάκες τῆς διαθήκης. 5 Ἐπάνω δὲ ἀπὸ τὴν κιβωτὸν ἦσαν ἀπαστράπτοντα Χερουβείμ, τὰ ὁποῖα ἐπεσκίαζαν τὸ ἱλαστήριον. Γι’ αὐτὰ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μιλήσωμεν τώρα λεπτομερῶς. 6 Ὑπὸ αὐτὴν τὴν διάταξιν, εἰς τὸ πρῶτον μέρος τῆς σκηνῆς εἰσέρχονται πάντοτε οἱ ἱερεῖς, ὅταν ἐκτελοῦν τὰ καθήκοντα τῆς ὑπηρεσίας των, 7 ἀλλ’ εἰς τὸ δεύτερον μέρος μπαίνει μόνον ὁ ἀρχιερεύς, μιὰ φορὰ τὸν χρόνο, καὶ ὄχι χωρὶς αἷμα, τὸ ὁποῖον προσφέρει διὰ τὸν ἑαυτόν του καὶ διὰ τὰς ἐξ ἀγνοίας ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ. 8 Μὲ τοῦτο ἤθελε νὰ δηλώσῃ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅτι δὲν εἶχε ἀκόμη φανερωθῆ ὁ δρόμος ὁ ὁποῖος ὡδηγοῦσε εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων, ἐφ’ ὅσον ἀκόμη ὑπῆρχε τὸ πρῶτον μέρος τῆς σκηνῆς.
Πηγή: https://www.bible.com/bible/423/HEB.9.NTV
Το πιο λαμπρό μέρος, ήταν το καταπέτασμα που διαχώριζε τα Άγια των Αγίων με τον υπόλοιπο χώρο του Ναού που βρισκόντουσαν οι άνθρωποι. Σαν να λέμε δηλαδή ότι το καταπέτασμα ήταν ο άγιος χώρος μετά το αντίστοιχο τέμπλο μίας εκκλησίας. Ο διαχωρισμός γινόταν διότι ο άνθρωπος δεν ήταν άγιος. Μόνο ο αρχιερέας μπορούσε να περάσει αυτό το καταπέτασμα και αυτό γινόταν μόνο μία φορά τον χρόνο σύμφωνα με την Έξοδο (30:10) και στην προς (Εβραίους 9:6-8)
Εβρ. 9,6 Τούτων δὲ οὕτω κατεσκευασμένων εἰς μὲν τὴν πρώτην σκηνὴν διὰ παντὸς εἰσίασιν οἱ ἱερεῖς τὰς λατρείας ἐπιτελοῦντες,
Εβρ. 9,7 εἰς δὲ τὴν δευτέραν ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ μόνος ὁ ἀρχιερεύς, οὐ χωρὶς αἵματος, ὃ προσφέρει ὑπὲρ ἑαυτοῦ καὶ τῶν τοῦ λαοῦ ἀγνοημάτων,
Εβρ. 9,8            τοῦτο δηλοῦντος τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, μήπω πεφανερῶσθαι τὴν τῶν Ἁγίων ὁδόν, ἔτι τῆς πρώτης σκηνῆς ἐχούσης στάσιν·

Νοηματική μετάφραση:

Εβρ. 9,6 Ενώ, λοιπόν αυτά έτσι είχαν κατασκευασθή, εις μεν το πρώτον μέρος της σκηνής, δηλαδή εις τα Αγια, εισήρχοντο πάντοτε οι ιερείς, δια να τελούν τας διαφόρους λατρευτικάς τελετάς.
Εβρ. 9,7 Εις δε το δεύτερον τμήμα της σκηνής, εις τα Αγια των Αγίων, εισήρχετο μία φορά το έτος, κατά την επίσημον ημέραν του εξιλασμού, μόνος ο αρχιερεύς και αυτός όχι χωρίς να είναι εφωδιασμένος με το αίμα της θυσίας, το οποίον επρόσφερε δια την εξιλέωσιν του εαυτού του και των αμαρτημάτων, τα οποία από άγνοιαν είχε διαπράξει ο λαός.
Εβρ. 9,8 Με αυτήν δε την απαγόρευσιν εδήλωνε συμβολικώς το Πνεύμα το Αγιον, ότι δεν είχεν ακόμη φανερωθή και ήτο απρόσιτος στους ανθρώπους ο δρόμος, που ωδηγούσεν εις τα αληθινά Αγια, δηλαδή εις την βασιλείαν των ουρανών, διότι ήτο ακόμη στημένη και είχε κύρος η παλαιά σκηνή.
Πηγή: http://www.imgap.gr/file1/AG-Pateres/AG ... 20Hebr.htm
 
Στο κατά Ματθαίο 27:50 λέει ότι ο Ιησούς έβγαλε πάλι μια δυνατή κραυγή και άφησε την τελευταία του πνοή. 51Τότε το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο, από πάνω ως κάτω, η γη σείστηκε, 52 έσπασαν οι ταφόπετρες κι άνοιξαν τα μνήματα. Πολλοί άγιοι που είχαν πεθάνει αναστήθηκαν 53 και βγήκαν από τα μνήματα, και μετά την ανάσταση του Ιησού μπήκαν στην άγια πόλη της Ιερουσαλήμ κι εμφανίστηκαν σε πολλούς. 54 Ο Ρωμαίος εκατόνταρχος και οι στρατιώτες που φύλαγαν μαζί του τον Ιησού, όταν είδαν το σεισμό και τ’ άλλα συμβάντα, φοβήθηκαν πάρα πολύ και είπαν: «Στ’ αλήθεια, αυτός ήταν Υιός Θεού».
50 Ὁ δὲ Ἰησοῦς πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. 51 Καὶ ἰδοὺ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθη καὶ αἱ πέτραι ἐσχίσθησαν, 52 καὶ τὰ μνημεῖα ἀνεῴχθησαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν κεκοιμημένων ἁγίων ἠγέρθη, 53 καὶ ἐξελθόντες ἐκ τῶν μνημείων, μετὰ τὴν ἔγερσιν αὐτοῦ εἰσῆλθον εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐνεφανίσθησαν πολλοῖς. 54 Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ τηροῦντες τὸν Ἰησοῦν, ἰδόντες τὸν σεισμὸν καὶ τὰ γενόμενα ἐφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες· ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς ἦν οὗτος.
Πηγή: https://www.synaxarion.gr/gr/cpgid/09d3 ... spage.aspx
 
Συνεπώς, ακριβώς εκείνη την στιγμή που ο Ιησούς άφησε την τελευταία του πνοή, από εκείνη της στιγμή έχασε το νόημα της πλέον λατρεία προς τον Θεό στον Ναό της Ιερουσαλήμ, τουλάχιστον με τον τρόπο που γινόταν έως τότε αφού το καταπέτασμα του μοναδικού Ναού της Ιερουσαλήμ σχίστηκε στα δύο και εν τέλει, ο ναός καταστράφηκε ολοκληρωτικά μερικές δεκαετίες αργότερα όπως είχε προβλέψει ο Ιησούς. 
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν

Re: Τι σημαίνει ότι "το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο" ? Κατά Ματθαίου 27:51

2
Συνεπώς, ακριβώς εκείνη την στιγμή που ο Ιησούς άφησε την τελευταία του πνοή, από εκείνη της στιγμή έχασε το νόημα της πλέον λατρεία προς τον Θεό στον Ναό της Ιερουσαλήμ, τουλάχιστον με τον τρόπο που γινόταν έως τότε αφού το καταπέτασμα του μοναδικού Ναού της Ιερουσαλήμ σχίστηκε στα δύο και εν τέλει, ο ναός καταστράφηκε ολοκληρωτικά μερικές δεκαετίες αργότερα όπως είχε προβλέψει ο Ιησούς. 

Ακριβώς, όπως το είπε και ξεκάθαρα ο Κύριος στην Σαμαρείτιδα, την Αγία Φωτεινή:

Κυριακή της Σαμαρείτιδος: Στην Ευαγγελική περικοπή της σημερινής Κυριακής, ο Χριστός συναντά στο πηγάδι του Ιακώβ τη Σαμαρείτιδα γυναίκα, η οποία νομίζει ότι είναι κάποιος Ιουδαίος, που συνομιλεί μαζί της και μάλιστα της ζητά να πιει νερό. Δεν γνωρίζει ότι ο συνομιλητής της, δεν είναι κάποιος τυχαίος Ιουδαίος, που της ζητά νερό, αλλά ο Μεσσίας Χριστός, που προσφέρει «την δωρεάν του Θεού» και «το ύδωρ το ζων», από το οποίο, καθώς της απάντησε, όποιος θα πιει, από αυτό, δεν πρόκειται, να διψάσει ποτέ ξανά. «ος δ΄ αν πίη, εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ ο δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου, εις ζωήν αιώνιον».

Η επικοινωνία μεταξύ Χριστού και Σαμαρείτιδας αρχίζει με αφορμή το νερό, το οποίο είναι για τον άνθρωπο πηγή δύναμης και ζωής και ζωογόνο για την ευφορία της κτίσης. Δροσίζει και καθαρίζει, ποτίζει και αυξάνει τον κόπο του ανθρώπου. Προσφέρει χαρά και ζωή, δύναμη και ευλογία. Ακόμα και το νερό της βροχής, όταν έρχεται στη σωστή εποχή και με τον κανονικό ρυθμό βροχόπτωσης, τότε δεν είναι καταστροφή, αλλά ευλογία.
Το νερό είναι «κατά πάντα και δια πάντα» ευλογία, πλούτος και ζωή. Εκτός, όμως, από το υλικό ύδωρ της φύσης, υπάρχει και το πνευματικό ύδωρ. Το ύδωρ για το οποίο μιλά ο Χριστός στη Σαμαρείτιδα, είναι το ύδωρ το αληθινό, το μάννα, η τροφή της ερήμου, το σύμβολο το μυστικό του άρτου και του οίνου της θείας Ευχαριστίας, είναι ο ίδιος ο Χριστός.
Το ύδωρ συμβολίζει την διδασκαλία και τον λόγο του Κυρίου μας στους ανθρώπους. Κι αυτός ο λόγος είναι γεμάτος από την δύναμη και την σοφία του Θεού. Ξεδιψάει τον άνθρωπο και τον οδηγεί μέσω των μυστηρίων στην σωτηρία, στον αγιασμό. Το νερό είναι το ορατό στοιχείο, που εισάγει τον άνθρωπο στην Εκκλησία, δια του μυστηρίου του Βαπτίσματος, που δίνει τη δυνατότητα της σωτηρίας. Το βάπτισμα είναι η αρχή της ελπίδας της αθανασίας και της ανάστασης, που πρέπει να κυριαρχεί στη ζωή του χριστιανού. «Συνταφέντες σοι διά του Βαπτίσματος, Χριστέ ο Θεός ημών, της αθανάτου ζωής ηξιώθημεν τη Αναστάσει σου», διαλαλεί το απολυτίκιο της Κυριακής των Βαΐων


Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα
Στη συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα επέρχεται η λυτρωτική δύναμη της Θείας ενέργειας, η οποία επενεργεί απ’ ευθείας στο πνεύμα της γυναίκας, που μέχρι εκείνη τη στιγμή, ήταν νεκρό μέσα στο ζωντανό σώμα της. Το ίδιο έγινε και κατά δημιουργία του ανθρώπου, κατά την οποία η Θεία ενέργεια έδωσε πνοή ζωής στον πρώτο, «εκ πηλού», ποιηθέντα άνθρωπο, που ήταν ο Αδάμ. Τώρα ζωοποιεί, δια του προσώπου της Σαμαρείτιδας, την ανθρωπότητα με νέα πνοή ζωής, γιατί διαπιστώνει, ότι είναι πνευματικά νεκρή. Διότι η πνοή της ζωής, που ενεφύσησε ο Θεός στον άνθρωπο, με την παρακοή της Θείας Εντολής νεκρώθηκε, εξαιτίας του εγωκεντρισμού του και συγχρόνως νεκρώθηκε και η αγάπη, η οποία ήταν σύμφυτος με την «πνοή ζωής», που έλαβε ο άνθρωπος και κατά συνέπεια νεκρώθηκε και η διάθεση της θυσίας και της προσφοράς


Ο Χριστός στη συνάντηση Του με τη Σαμαρείτιδα κατευθύνει την πορεία της διδασκαλίας Του, έτσι ώστε, να της δώσει την δυνατότητα να ελέγξει τον εγωκεντρισμό της, ο οποίος της διαφθείρει την ανθρώπινη εικόνα της, και της ζητάει να του δώσει κάτι, εν προκειμένω να πιει νερό, από το φρέαρ του Ιακώβ. Δηλαδή να βγει από το «Εγώ» της και να αποδεχθεί το «Εσύ». Η απάντησή της στο αίτημα του Χριστού εμπεριέχει μίσος (εθνικό) και εγωκεντρισμό, γι’ αυτό και αρνείται να προσφέρει το οτιδήποτε, ακόμα και αυτό το νερό, το οποίο, τελικά, δεν της ανήκει, διότι και εκείνη το αντλεί, από το φρέαρ του Ιακώβ και όχι από το δικό της φρέαρ. «Λέγει αυτή ο Ιησούς: Δος μοι πιείν. Λέγει ουν αυτώ η γυνή η Σαμαρείτις: πώς συ Ιουδαίος ων παρ’ εμού πιείν αιτείς, ούσης γυναικός Σαμαρείτιδος; Ου γαρ συγχρώνται Ιουδαίοι Σαμαρείταις».

Ζητώντας ο Χριστός από την Σαμαρείτιδα, να του δώσει να πιει νερό, δεν το κάνει γιατί όντως διψά και έχει ανάγκη να πιει νερό. Ο Χριστός, όντας Θεός επί της γης, είναι ανενδεής. Γίνεται όμως, ενδεής, ενώπιον του ανθρώπου, για να δώσει την ευκαιρία στον άνθρωπο, να ανταποκριθεί στην ανάγκη του ανενδεούς Θεού. Ζητά από τη Σαμαρείτιδα νερό, για να της δώσει την ευκαιρία να αισθανθεί αγάπη για τον άλλο, αντί μίσος και να κατορθώσει, να βλέπει τον άλλο, ως τη δυνατότητα της δικής της σωτηρίας. Ζητώντας της να πιει νερό ο Χριστός της δίνει την ευκαιρία, να βιώσει την οντολογική αγάπη, προς τον συνάνθρωπο αδιάκριτα και όχι με προϋποθέσεις. (εθνική κ.α.). Ο Χριστός διδάσκει στη Σαμαρείτιδα, ότι όλοι οι άνθρωποι φέρουν το «κατ’ εικόνα Θεού» και ότι όλοι έχουν ίση άξια ενώπιον του Θεού

Η συνέχεια του διαλόγου με τη Σαμαρείτιδα επικεντρώνεται στην πραγματική λατρεία του Θεού. Η έκβαση αυτή του διαλόγου του Ιησού Χριστού με τη Σαμαρείτιδα γυναίκα στάθηκε η αιτία της αλλαγής της ζωής της δικής και των συγχωριανών της. Από εκείνη τη στιγμή έπαψε να είναι η γυναίκα των πέντε ανδρών και έγινε κήρυκας και απόστολος του Ιησού Χριστού. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να κατανοεί τα λόγια και τις αποκαλύψεις του Κυρίου για την προσωπική της ζωή, αφού στη συνέχεια ομολογεί στους συμπατριώτες της: «δεύτε ίδετε άνθρωπον ος είπε μοι πάντα όσα εποίησα• μήτι ούτος εστίν ο Χριστός;». Από την άλλη μεριά άρχισε να κατανοεί και το νόημα των λόγων του Χριστού, ο οποίος της μίλησε για το ζωντανό νερό. Έτσι η επόμενη ερώτησή της αφορά στις σχέσεις Θεού και ανθρώπων, ουσιαστικά στο θέμα της λατρείας του Θεού

 «οι πατέρες ημών εν τω όρει τούτω προσεκύνησαν και υμείς λέγετε ότι εν Ιεροσολύμοις εστίν ο τόπος όπου δει προσκυνείν».

Η απάντηση του Ιησού Χριστού είναι άμεση και θέτει την ουσία του θέματος στην πραγματική του διάσταση: «έρχεται ώρα, και νυν εστίν, ότε οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία• και γαρ ο πατήρ τοιούτους ζητεί τους προσκυνούντας αυτόν».

Ο Ιησούς Χριστός τοποθετεί πλέον το θέμα της αληθινής λατρείας του Θεού από τον τόπο στον τρόπο, ότι δηλαδή ο Θεός Πατέρας πρέπει να λατρεύεται «εν πνεύματι και αληθεία». Αυτή η αληθινή λατρεία του αληθινού Θεού είναι μεν κάτι το προσδοκώμενο και το αναμενόμενο, ως προς την πληρότητά του, αλλά ταυτόχρονα ήδη άρχισε να εφαρμόζεται στην παρούσα ζωή, «έρχεται ώρα και νυν εστίν».
Η λατρεία του Θεού είναι εξόχως σημαντική μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Ο κάθε πιστός άνθρωπος, αισθάνεται πηγαία την ανάγκη να λατρεύει τον Θεό. Ο Ιησούς Χριστός στο διάλογό του με τη Σαμαρείτιδα αποσυνδέει τη λατρεία του Θεού από τον τόπο και δε δίνει κάποια ιδιαίτερη σημασία σε αυτόν.


Ο τόπος της λατρείας του Θεού είναι πλέον το ίδιο το σώμα του Αναστάντος Κυρίου και αυτό φαίνεται καθαρά και στο διάλογο του Ιησού Χριστού με το μαθητή του Ναθαναήλ: «απ’ άρτι όψεσθε τον ουρανόν ανεωγότα, και τους αγγέλους του Θεού αναβαίνοντας και καταβαίνοντας επί τον υιόν του ανθρώπου» (Ιω.1,52), δηλαδή αυτό που είναι εσχατολογικά αναμενόμενο είναι ήδη και απτή πραγματικότητα, ο Ιησούς Χριστός είναι ο τόπος της λατρείας.
Η αληθινή λατρεία του Θεού
Ο Χριστός αποκαλύπτει στη Σαμάρεια, την αληθινή λατρεία του Θεού, η οποία πρέπει να γίνεται «εν πνεύματι και αληθεία» και είναι ήδη παρούσα «έρχεται ώρα, και νυν εστίν». Ο Χριστός είναι ο αναμενόμενος Μεσσίας, ο Σωτήρας του κόσμου και με την παρουσία του ξεκινά η πραγματική λατρεία του Θεού.
Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, ερμηνεύει το «εν πνεύματι και αληθεία», ως τη λατρεία του Τριαδικού Θεού, του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Το Πνεύμα είναι το Άγιο Πνεύμα, που έρχεται, κατοικεί και ζωοποιεί τον άνθρωπο και η αλήθεια ο Υιός, ο Ιησούς Χριστός, που ενανθρώπησε και με τη σταυρική του Θυσία και Ανάσταση οδήγησε το ανθρώπινο γένος στον Θεό Πατέρα.
Ο Χριστός κατάργησε την εθνική αντίληψη της λατρείας και τον συγκεκριμένο τόπο και κατέστησε τη λατρεία του Θεού καθολική και οικουμενική. Ο αληθινός Θεός δεν λατρεύεται, ούτε προσκυνείται μέσα σε στενά εθνικά και τοπικά πλαίσια. Η λατρεία του Τριαδικού Θεού πραγματοποιείται «εν πνεύματι και αληθεία» σε όλη την οικουμένη.
Η Σαμαρείτιδα δεν θα μπορούσε, όμως, να δεχθεί αυτό το λυτρωτικό μήνυμα του Χριστού, όσο ζούσε με την αίσθηση και την βεβαιότητα, ότι Εκείνος αγνοούσε την προσωπική της ζωή. Γι’ αυτό ο Χριστός μεταφέρει το διάλογο σε σωτηριολογικό επίπεδο και της λέγει: «αν ήξερες τη δωρεά του Θεού και ποιος είναι αυτός που σου λέγει, δώσε μου να πιώ, τότε εσύ θα του ζητούσες τη δωρεά του Θεού, και εκείνος θα σου έδινε ζωντανό νερό…».
Η Σαμαρείτιδα δεν είναι σε θέση να κατανοήσει τον λόγο του Χριστού. «Η δε, ως ανθρώπω διαλεγομένη και ου Θεώ, λαθείν σπουδάζουσα έλεγεν. Ουκ έχω άνδρα και ο Διδάσκαλος (απαντά) προς αυτήν, Αληθώς είπας, ουκ έχω άνδρα, πέντε γάρ έσχες, και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ». (Ιδιόμελο Εσπερινού).
Η συνάντηση του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα χαρακτηρίζεται, ως συνάντηση ανυψωτική, για τον άνθρωπο και ακόμα ως συνάντηση αναγνώρισης της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου και ιδιαίτερα αυτού, που αισθάνεται το ηθικό και πνευματικό αδιέξοδο της εποχής του, αλλά και την περιφρόνηση των άλλων. Ο άνθρωπος κατά βάθος έχει ανάγκη από την εκτίμηση, την αποδοχή, και την αγάπη των άλλων.
Ο διάλογος μεταξύ Ιησού Χριστού και Σαμαρείτιδας, ενώ έχει ως αφετηρία ένα υλικό πράγμα, το νερό, «δος μοι πιείν», εντούτοις στη συνέχεια καταλήγει σε μια συνομιλία υψηλού πνευματικού περιεχομένου. Ο διάλογος αυτός έγινε η αιτία, ώστε η γυναίκα εκείνη, να πιστέψει τον Χριστό, ως Σωτήρα και Λυτρωτή. Η Σαμαρείτιδα είναι η σήμερον τιμωμένη Αγία Φωτεινή, την οποία τιμά η Εκκλησία μας, την Δ΄ Κυριακή του Πάσχα, καθώς και την 26η Φεβρουαρίου. Η Αγία Φωτεινή, μετά την Ανάσταση του Χριστού, κήρυξε το λόγο του Θεού στην Αφρική και στη Ρώμη, στην οποία τελικά μαρτύρησε, για την πίστη του Ιησού Χριστού και σφράγισε έτσι το ιεραποστολικό της έργο, με το μαρτύριο του αίματος, γι’ αυτό η Εκκλησία την τιμά, ως αγία και ισαπόστολο.

https://www.ekklisiaonline.gr/nea/kyria ... amaritida/
 
 
 
 
 
 
 

Re: Τι σημαίνει ότι "το καταπέτασμα του ναού σκίστηκε στα δύο" ? Κατά Ματθαίου 27:51

3
Το σχίσιμο του καταπετάσματος δηλώνει ότι δεν υπάρχει πλέον κάτι που εμποδίζει στο εξής τον άνθρωπο από την πρόσβαση στην παρουσία του Θεού. Η θυσία του Χριστού κατέλυσε κάθε εμπόδιο επικοινωνίας Θεού και ανθρώπου και έκανε προσιτό τον Θεό στον άνθρωπο.

Τη στιγμή που ο Κύριος παρέδιδε το Πνεύμα στον Πατέρα Του, «το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη εις δύο από άνω έως κάτω» (Ματ.27/51). Τώρα πια τα Άγια των Αγίων δεν είναι άβατος χώρος, αθέατος, μυστήριος. Τώρα αποκαλύπτεται στα μάτια όλων το ιλαστήριο. Αποκαλύπτεται ο Γολγοθάς με το σταυρωμένο Χριστό, σαν προσφορά και θυσία υπέρ πάντων. Το καταπέτασμα σχίστηκε. Το Άγιο Σώμα Του κόπηκε, σταυρώθηκε, για να έχουμε την παρρησία να ερχόμαστε στο Θεό μέσω μιας νέας οδού, που για χάρη μας εγκαινίασε ο Χριστός με το αίμα Του.

Ο αρχιερέας δεν έχει πια ρόλο στον εξιλασμό μας. Αρχιερέας μας έγινε ο Χριστός. Το αίμα των ταύρων αντικαταστάθηκε με το αίμα του Υιού του Θεού. Το ιλαστήριο δε θα ραντιστεί πια με το αίμα των ζώων. Ραντίστηκε ο Γολγοθάς μια για πάντα με το τίμιο αίμα του Χριστού, που έτρεξε από τις πληγές Του, με τις οποίες εμείς γιατρευτήκαμε (Α Πετ.2/24). Το μεγαλείο λοιπόν του χριστιανισμού βρίσκεται στην ελευθερία που έχουμε να εισερχόμαστε στα Άγια των Αγίων, στην παρουσία δηλαδή του Θεού με Μεσίτη και Αρχιερέα μας τον ίδιο το Χριστό. Μόνος του πια ο καθένας μπορεί να στέκεται μπροστά στο Θρόνο της Χάριτος οποιαδήποτε στιγμή το θελήσει και να βρίσκει χάρη εις εύκαιρον βοήθειαν (Εβρ.4/16), ένεκα της λυτρωτικής θυσίας του Χριστού.

Ο Θεός, μας δέχεται, όχι γιατί είμαστε καλοί άνθρωποι ή επειδή κάναμε κάτι που αξίζει να το προσέξει. Ο Θεός βλέπει και θα βλέπει παντοτινά το ιλαστήριο και το σχισμένο καταπέτασμα, «τουτέστι το σώμα της σαρκός» του Υιού Του. Μας δέχεται, επειδή τιμούμε και ζητούμε τη λύτρωση με το αίμα του Αγαπημένου Υιού Του.


Γραφει ο Παναγιώτης Σταυρινού, Μαθηματικός
Caer está permitido, levantarse es obligatorio....."Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς"
Xαμένη μάχη,είναι αυτή που φοβήθηκες να δώσεις
Πριν γράψεις σκέψου! Πριν κατακρίνεις περίμενε! Πριν προσευχηθείς συγχώρα! Πριν παραιτηθείς προσπάθησε!
Καλό είναι το να υπάρχεις …μα το να ζεις εν Χριστώ είναι άλλο πράγμα !
Απάντηση

Επιστροφή στο “Ανάγνωση και ερμηνεία της Αγίας Γραφής”