Ημερομηνία : 14 Δεκ 2018, 20:31


Πρόσφατα Θέματα

Tελευταία άρθρα του blog


Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 5 δημοσιεύσεις ] 
Συγγραφέας Μήνυμα
 Θέμα δημοσίευσης: Να είσαι Έλληνας Πολίτης και όχι Υπήκοος (υπάκουος και πειθήνιος )
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 30 Δεκ 2014, 15:06 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
ΠΟΛΙΤΗΣ Ή ΥΠΗΚΟΟΣ;

Μόνον αγγλοσαξονικής καταγωγής άνθρωπος θα μπορούσε να περάσει σαν "σοφία" αυτήν την ηλιθιότητα...
Φοβούνται οι "πλανητάρχες" τους Έλληνες με πλήρη δικαιώματα πολίτη. Τους Έλληνες, που με πλήρη ισχύ θα προσπαθήσουν να λύσουν τα προβλήματα της απασχόλησης ή της ασφάλισης με τρόπο που δεν βολεύει τη Νέα Τάξη και άρα θα αποτελέσει κακό παράδειγμα και για τους υπολοίπους. Τους Έλληνες θέλουν να τους ευθυγραμμίσουν με τους δικούς τους πολίτες και άρα να τους περιορίσουν στο επίπεδο του υπηκόου. Τι σημαίνει αυτό; Το εξής απλό. Ο υπήκοος δεσμεύεται να υπηρετεί τα συμφέροντα του κράτους του οποίου είναι μέλος, ενώ ο πολίτης όχι. Ο υπήκοος είναι υποτελής του κράτους του, ενώ ο πολίτης είναι ιδιοκτήτης του.
Ο πολίτης είναι ο άνθρωπος, που εντός ενός συστήματος απολαμβάνει κάποια
απολύτως συγκεκριμένα και προστατευμένα από το σύνταγμα δικαιώματα. Δικαιώματα, που έχουν σχέση με την ιδιότητά του ως ανθρώπου και ως ιδιοκτήτη του συστήματος και άρα ως "αφεντικού" της όποιας εξουσίας ασκείται μέσα σ' αυτό. Αυτά τα δικαιώματα είναι αμετάβλητα και άρα είναι αμετάβλητη και η ιδιότητα του πολίτη. Δεν επηρεάζεται δηλαδή η ιδιότητα αυτή από εξωγενείς παράγοντες. Παράγοντες, που έχουν σχέση με τις ανάγκες του συστήματος, τις ανάγκες των κρατούντων κλπ.. Το σύνταγμα δεν επιτρέπει στους παράγοντες αυτούς - όσο σημαντικοί και να είναι - να επηρεάζουν την ιδιότητα του πολίτη και βέβαια τα δικαιώματά του.
Αντίθετα ο υπήκοος δεν είναι πολίτης. Είναι πολίτης μόνον υπό συνθήκες. Η ιδιότητα του υπηκόου είναι δηλαδή ιδιότητα με μεταβλητά χαρακτηριστικά. Χαρακτηριστικά, που κινούνται ανάμεσα σε κάποια όρια, τα οποία καθορίζονται από εξωγενείς παράγοντες. Ο υπήκοος απολαμβάνει μόνον ό,τι "περισσεύει" από τα όσα συνεπάγονται οι υποχρεώσεις του. Ο υπήκοος δεν είναι ιδιοκτήτης του συστήματος του οποίου είναι μέλος. Ο υπήκοος βρίσκεται υπό την εξουσία των ιδιοκτητών τού συστήματος που τον φιλοξενεί. Είναι υποτελής των κυρίων του. Οι λαοί των υπηκόων δεν συνθέτουν δημοκρατίες, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει δημοκρατία σε ένα σύστημα, όταν κάποιοι λογαριάζονται σαν ιδιοκτήτες και κάποιοι άλλοι σαν απλά μέλη.
Για τον πολίτη προέχει η έννοια του "δικαιώματος", ενώ για τον υπήκοο η έννοια της "υποχρέωσης". Αν τα συμφέροντα του κράτους και της εξουσίας του είναι "χαλαρά" και δεν απειλούνται από τα κοινωνικά δικαιώματα και τις κοινωνικές απαιτήσεις των μελών του, ο υπήκοος απολαμβάνει δικαιώματα πολίτη. Αν αυτά τα συμφέροντα απειληθούν, τότε αυτόματα τα δικαιώματα περιστέλλονται και περνούν στη δικαιοδοσία του κράτους και άρα των ιδιοκτητών του. Αν αυτά τα συμφέροντα υπηρετούνται από υπηκόους δούλους, τότε το κράτος θ' αναγνωρίζει μόνον αυτού του είδους τα δικαιώματα.
Για να καταλάβει ο αναγνώστης την πρακτική διαφορά μεταξύ των δύο αυτών ιδιοτήτων, αρκεί να σκεφτεί το εξής: Το σύστημα - και άρα η εξουσία - λειτουργεί και φέρεται τελείως διαφορετικά, όταν έχει μπροστά της έναν πολίτη απ' ότι όταν έχει μπροστά της έναν υπήκοο. Για παράδειγμα η εξουσία μπορεί να ζητήσει οτιδήποτε από τον υπήκοο, αν μπορεί ν' αποδείξει ότι αυτό είναι κάτι το οποίο υπηρετεί το εθνικό συμφέρον. Μπορεί από έναν άνδρα υπήκοο να ζητήσει να γίνει "χαφιές" του επικίνδυνου για το σύστημα γείτονα. Μπορεί από μια γυναίκα υπήκοο να ζητήσει να "κοιμηθεί" με ένα ύποπτο στοιχείο, προκειμένου να αντλήσει πληροφορίες. Αν ο υπήκοος αρνηθεί να υπακούσει, θα βρει τον μπελά του από την εξουσία, γιατί δεσμεύεται να υπηρετεί με κάθε τρόπο τα κοινά συμφέροντα και άρα και την εξουσία, που φέρεται σαν νόμιμος εκφραστής τους.
Τα ακριβώς αντίθετα συμβαίνουν με τον πολίτη. Αν η εξουσία τολμήσει να του ζητήσει κάτι τέτοιο, αυτήν θα βρει τον μπελά της και όχι το αντίθετο. Είτε μπορεί ν' αποδείξει ότι υπήρχαν λόγοι ανώτερου συμφέροντος είτε όχι, θα βρει τον μπελά της. Και μόνον να σκεφτεί ν' απειλήσει την ανθρώπινη ιδιότητα και αξιοπρέπεια, κινδυνεύει, γιατί παραβαίνει βασικούς νόμους. Ο πολίτης είναι "αφεντικό" της εξουσίας και όχι "υπηρέτης" της. Ό,τι θυσία κάνει υπέρ του συστήματος την κάνει αυτόβουλα. Ο πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να υπακούει και άρα να υπηρετεί την εξουσία. Ο πολίτης είναι υποχρεωμένος να σέβεται τον νόμο. Η εξουσία "υπηρετεί" τον πολίτη και στις δικές του εντολές υπακούει. Η εξουσία περιορίζεται από τους νόμους που της επιβάλει ο πολίτης. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των δημοκρατιών των πολιτών και των "Μπανανιών" των υπηκόων.
Το τρίπτυχο, δηλαδή, που συντίθεται από τις έννοιες "νόμος", "άνθρωπος" και "εξουσία" έχει διαφορετική διάταξη ανάμεσα στα συστήματα. Σε ένα δημοκρατικό σύστημα ο νόμος είναι υπεράνω όλων. Γιατί; Γιατί αυτό συμφέρει τον άνθρωπο που είναι πολίτης και βρίσκεται αμέσως μετά από τον νόμο. Η εξουσία έρχεται τρίτη στη σειρά. Πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα; Ο πολίτης είναι ιδιοκτήτης και κύριος του κράτους. Ο κυρίαρχος πολίτης εκφράζει τη θέληση για το πώς πρέπει να είναι ο νόμος και στη συνέχεια ψηφίζει την εξουσία που "πλειοδοτεί" στο θέμα του νόμου. Ο νόμος είναι υπεράνω όλων και αυτό είναι το σημαντικό. Ο πολίτης "πληρώνει" το κόστος του αυτοπεριορισμού μέσω του απόλυτου νόμου, αλλά απολαμβάνει το "κέρδος" του ελέγχου της εξουσίας. Ο νόμος αυτός και η διάταξη των δυνάμεων για ένα δημοκρατικό σύστημα εκφράζεται μέσω του Συντάγματος.
Σε ένα αντιδημοκρατικό σύστημα αυτή η διάταξη αλλάζει. Υπεράνω των πάντων είναι η εξουσία και όχι ο νόμος. Υπεράνω των νόμων είναι το πρόσωπο της εξουσίας. Μια εξουσία, που συνήθως παρουσιάζεται σαν "θεόπνευστη" και αντιπροσωπεύει τη μειονότητα της κεφαλαιο­κρατίας, που είναι ο ιδιοκτήτης του κράτους. Αυτήν την εξουσία την ακολουθεί ο νόμος και αυτής τις ανάγκες υπηρετεί. Τελευταίος ακολουθεί ο άνθρωπος-μέλος του συστήματος, που στην πραγματικότητα είναι υποτελής των κυρίων του και δέσμιος των νόμων τους. Αυτός είναι υπήκοος, εφόσον μέσω του νόμου εξαναγκάζεται να υπακούει στις εντολές της εξουσίας, η οποία "κατασκευάζει" τους νόμους με βάση τα συμφέροντά της.
Έχει δει κανένας τι ακριβώς προβλέπει το Σύνταγμα της "δημοκρατικής" Βρετανίας; Πού να το δει, εφόσον δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει δηλαδή ο βασικός νόμος, που καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας της ως κράτος και τον ρόλο τού πολίτη μέσα σ' αυτό. Τα πάντα καθορίζονται από τις τρέχουσες ανάγκες της εξουσίας και τίποτε άλλο. Ο βασικός νόμος που αφορά τους πολίτες της έχει συνταχθεί κάπου στο 1600. Στο μέσον του Μεσαίωνα. Την εποχή που οι "καλοί" κύριοι των υπηκόων εκείνων "δεσμεύονταν" να δώσουν σ' αυτούς εκτός από "σανό" - για να επιβιώσουν - και ένα αυγό. Αυτό ακριβώς είναι ο νόμος αυτός. Είναι η εντολή της εξουσίας απέναντι στους "ανώτερους". Τους δεσμεύει σε κάποιες υποχρεώσεις, για να μην "ξεσηκώνονται" οι "κατώτεροι". Είναι της ίδιας φύσης με τον νόμο που πρόσφατα επιβλήθηκε στη Βρετανία και αφορά τις υποχρεώσεις των ιδιοκτητών κατοικίδιων.
Γι' αυτόν τον λόγο δεν έχει συνταχθεί - ούτε για λόγους εντυπώσεων - ένα Σύνταγμα στη Βρετανία. Φοβούνται οι "γαλαζοαίματοι" ν' αποκαλύψουν στον λαό τους πώς τον "βλέπουν". Αφήνουν τα πάντα "ασαφή", για να μην καταλαβαίνουν οι υπήκοοι-κατοικίδια τι συμβαίνει. Σημασία έχει ότι μέσα σ' αυτού του είδους τις κοινωνίες ο υπήκοος δεν παίζει κανέναν απολύτως κοινωνικό ρόλο. Όπως ο σκύλος δεν είναι ποτέ ίσος με το αφεντικό του, έτσι δεν είναι ίσος ο μέσος Βρετανός με τον "γαλαζοαίματο". Απολαμβάνει κάποια ψευδοδημοκρατικά δικαιώματα, αλλά στην ουσία αυτά δεν είναι τίποτε. Η εξουσία τού βάζει μπροστά του ως επιλογές ό,τι την συμφέρει και όχι ό,τι συμφέρει τον ίδιο. Συνήθως του βάζει δύο μισοάδεια "πιάτα" και τον αναγκάζει να φάει είτε από το ένα είτε από το άλλο. Εδώ μπορεί να καταλάβει ο αναγνώστης και πού "συγκλίνουν" τα συστήματα τα οποία ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και στο τέλος λειτουργούν όμοια και άρα αντιδημοκρατικά.
Τα αυταρχικά συστήματα, για να "εξωραΐσουν" το αυταρχικό και δικτατορικό τους πρόσωπο, προσφέρουν συνήθως δύο ψευδοεπιλογές στους υπηκόους τους, προκειμένου να μην τα απειλούν. "Κατασκευάζουν" δημοκρατικές συνθήκες, βάζοντας ως εκφραστές της δικής τους θέλησης ανθρώπους που παριστάνουν τους πολιτικούς και ψηφίζονται από τον λαό. Τέτοια συστήματα είναι το Αμερικανικό και το Βρετανικό, όπου συντηρητικοί και "προοδευτικοί" "κατασκευάζονται" από τα ίδια "εργοστάσια" και υπηρετούν τα ίδια "αφεντικά". Στα συστήματα αυτά οι υπήκοοι δεν έχουν πραγματικές επιλογές, εφόσον οι ισχυροί αποφασίζουν για το τι θα εισηγηθούν ή θα υποσχεθούν στον λαό τα "ιδιόκτητα" κόμματά τους.
Στον ίδιο "τερματισμό", από διαφορετική όμως "αφετηρία", καταλήγουν και τα δημοκρατικά συστήματα, όταν αυτά εκφυλίζονται. Συστήματα όπως το ελληνικό, το γαλλικό, το ιταλικό κλπ.. Από τη δημοκρατία των πολιτών, όπου τα πολλά κόμματα "πλειοδοτούν" υπέρ τους, προκειμένου να πάρουν την εξουσία, αν χαθεί ο έλεγχος, πηγαίνουμε στην "ψευδοδημοκρατία" του "δικομματισμού". Ο έλεγχος για τον λαό χάνεται και τον αποκτούν αυτοί οι οποίοι μπορούν τα "ταΐζουν" τους δύο "μονομάχους" της πολιτικής σκηνής. Σε ένα τέτοιο σκηνικό η εξουσία και άρα και οι νόμοι υπηρετούν τους "χορηγούς" της εξουσίας. Σε μια τέτοια περίπτωση υπάρχει συνταγματικό πραξικόπημα, εφόσον η δημοκρατία "μεταλλάσσεται" σε τυραννία.
Γι' αυτόν τον λόγο είναι επικίνδυνο και συνταγματικά παράνομο να "επιδοτούνται" τα ισχυρά κόμματα από περίεργους "ενισχυτικούς" εκλογικούς νόμους. Είναι επίσης επικίνδυνο να χρηματοδοτούνται τα κόμματα από το ίδιο το κράτος με βάση το εκλογικό τους "μερίδιο". Είναι θέμα χρόνου τα δύο ισχυρότερα από αυτά να "καταπιούν" τα υπόλοιπα και να "προσδεθούν" στους κοινωνικά ισχυρούς που θα τα "ταΐζουν". Είναι θέμα χρόνου οι ισχυροί της κοινωνίας να "στήσουν" το παιχνίδι. Να χρηματοδοτούν τα ισχυρότερα κόμματα και να βάλουν τους πολίτες στην αθλητική λογική του "ντέρμπι".
Όταν σε μια δημοκρατία υπάρχουν πολίτες που ψηφίζουν τον ένα για να μην βγει ο άλλος, υπάρχει πρόβλημα. Η ψήφος πάντα πρέπει να εκφράζει επιλογή και να έχει θετικό "πρόσημο". Αν η ψήφος αρχίσει να λειτουργεί ακυρωτικά και άρα αποκτήσει αρνητικό "πρόσημο", δεν υπάρχει δημοκρατία. Όταν δηλαδή ο πολίτης παύει να διαλέγει ανάμεσα σ' αυτά που του αρέσουν, αλλά ανάμεσα σ' αυτά που τον δυσαρεστούν λιγότερο, υπάρχει πρόβλημα. Γιατί; Γιατί η εξουσία θα τον καταλάβει και θα του προσφέρει μόνιμα τη δυνατότητα να διαλέγει μόνον ανάμεσα στις δικές της "ενοχλητικές" επιλογές. Ο πολίτης θα "παγιδευτεί" και η εξουσία θα ελέγχει τα πάντα.
Μόνον αν καταλάβει ο αναγνώστης τη διαφορά μεταξύ του πολίτη και του υπηκόου, μπορεί να καταλάβει τη σημασία των όσων ακούει γύρω του. Μόνον αγγλοσαξονικής καταγωγής άνθρωπος θα μπορούσε να περάσει σαν "σοφό" την ηλιθιότητα του τύπου: ..."Μην κοιτάς τι έκανε η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι έκανες εσύ για την πατρίδα σου". Πού βρίσκεται το λάθος; Στο εξής απλό. Στη δημοκρατία η έννοιες "πολίτης" και "πατρίδα" ταυτίζονται, γιατί ο πολίτης είναι ιδιοκτήτης της πατρίδας του. Είναι τόσο βλακώδης αυτός ο διαχωρισμός των εννοιών, που είναι σαν να λες ..."μην κοιτάς τι έκανε το σώμα σου για σένα, αλλά τι έκανες εσύ για το σώμα σου.". Αυτό είναι βλακώδες, γιατί η ταύτιση είναι απόλυτη. Όταν το πνευματικό "εγώ" δεν σέβεται το υλικό "σώμα", τίποτε από τα δύο δεν επιβιώνει. Το ένα συντηρεί το άλλο, γιατί αυτό είναι "μονόδρομος" για την επιβίωση.
Όμως, αυτό το βλακώδες για τη δημοκρατία έχει το νόημά του για τα φασιστικά καθεστώτα, όπως είναι τα αγγλοσαξονικά. Γιατί; Γιατί εκεί οι υπήκοοι δεν ταυτίζονται με την πατρίδα τους. Η πατρίδα τους και άρα το κράτος ανήκει σε άλλους και όχι στους ίδιους. Εκεί είναι δυνατόν η "πατρίδα" να μην φέρεται καλά στον υπήκοο, γιατί απλούστατα έχουν διαφορετικά συμφέροντα. Εκεί είναι δυνατόν να ζητήσει η "πατρίδα" θυσία, γιατί μπορεί να της την αρνηθούν οι υπήκοοι. Γι' αυτούς υπάρχει απαίτηση να κάνουν θυσίες υπέρ του συστήματος που τους "φιλοξενεί", εφόσον δεν υπάρχει ταύτιση. Αυτό ακριβώς είπε ο "σοφός" Αγγλοσάξονας. Η πατρίδα σου, ως σύστημα, μπορεί να σε κλέβει, να σε βιάζει και να σε απειλεί, αλλά εσύ - σαν καλός υπήκοος - δεν πρέπει να τα κοιτάς αυτά. Εσύ πρέπει να κοιτάς να εξυπηρετήσεις όλους εκείνους που εκμεταλλεύονται αυτό το οποίο εσύ θεωρείς "πατρίδα" και αυτοί ιδιοκτησία τους. Αυτός ο άνθρωπος προφανώς γνώριζε ότι απευθύνεται σε υπηκόους και αναζητούσε τη θυσία για την πατρίδα, που κατά σύμπτωση ήταν ιδιοκτησία δική του και των ομοίων του.
Όταν όλα αυτά ζητούνται από τους υπηκόους όταν αυτοί είναι "αθώοι", αντιλαμβανόμαστε τι γίνεται όταν για κάποιον λόγο αυτοί είναι ένοχοι. Όταν ως αθώος κινδυνεύεις πραγματικά, επειδή απλά δεν υπακούς στις εντολές τους, τι γίνεται όταν δεν είσαι και τόσο αθώος; Ο κίνδυνος γίνεται οριακός, όταν πραγματικά τους απειλείς και είσαι ένοχος. Στο σημείο αυτό βρίσκεται και η άλλη σημαντική διαφορά μεταξύ υπηκόου και πολίτη. Ο πολίτης, ακόμα και ένοχος, έχει δικαιώματα, που πρέπει να γίνουν σεβαστά. Ο πολίτης, ακόμα και ένοχος, προστατεύεται από τον νόμο, γιατί είναι "αδερφός" και συνιδιοκτήτης.
Αντίθετα μ' αυτόν ο υπήκοος, όταν είναι ένοχος, αντιμετωπίζεται σαν ζώο, γιατί η εξουσία δεν τον αντιλαμβάνεται ως "αδερφό" και συνιδιοκτήτη. Η εξουσία τον αντιλαμβάνεται σαν ένα αχάριστο "κατοικίδιο", που το είχε στην "αυλή" της και αυτός δεν εκτίμησε την "καλοσύνη" της. Η εξουσία νομιμοποιείται να κάνει τα πάντα εναντίον του για το κοινό "καλό". Το "καλό" καί των ιδιοκτητών καί των άλλων "κατοικίδιων", όπως το αντιλαμβάνεται η ίδια. Δεν υπάρχει νόμος που να προστατεύει τα ανθρώπινα δικαιώματα του υπηκόου, γιατί απλούστατα δεν αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος.

Από παλιότερο άρθρο του Παναγιώτη Τραϊανού:
«Οι Αμερικανοί, με "δόλωμα" την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, "παγίδευσαν" την ελληνική αστυνομία και τα ΜΜΕ, με στόχο να "τρυπώσουν" για πάντα έσα στις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας.»

http://autochthonesellhnes.blogspot.gr/ ... _7047.html

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
The following user would like to thank LAPTONAS for this post:
aetos64

pros

 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΔΕΝ ήμαστε Έλληνες πολίτες - ήμαστε Έλληνες Υπήκοοι (υπάκουοι)
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 30 Δεκ 2014, 15:07 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
Πολίτης ή Υπήκοος;
Φεβρουαρίου 4, 2013/0 Comments/in κοινωνία, πολιτική /by fylatos

leading-peopleΗ ενοποίηση των εθνικών πολιτισμών μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη λογική γίνεται με κριτήριο την οικονομική αντίληψη και την χρησιμότητα σε επίπεδο συναλλαγών και όχι την ανάγκη μιας πλουραλιστικής πολυπολιτισμικής παρουσίας όλων των πολιτών. Ακόμη και ο ρόλος του «Πολίτη» έρχεται να υποστεί τη μεταλλαγμένη παρέμβαση της εξουσίας. Δε μιλάμε για έναν πολίτη εθνικό που διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά του τόπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε, με τα ιδιαίτερα στοιχεία της περιοχής του και της δικής του παράδοσης, αλλά για έναν πολίτη που θα κληθεί να εσωτερικεύσει, με τον καλύτερο τρόπο, ό,τι του δώσουν και θα τα κάνει πράξη με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Η ταυτότητα του Παγκόσμιου – Υπηκόου στηρίζεται σε ένα νούμερο και το όνομά του θα έχει δευτερεύουσα σημασία.
Υπάρχει μια βασική διαφορά ανάμεσα στον «πολίτη» και στον «υπήκοο». Ο πρώτος έχει δικαιώματα απαραβίαστα και είναι μέρος της κοινωνικής διαδικασίας. Ο δεύτερος έχει υποχρεώσεις και είναι κάτω από την εξουσία του συστήματος μέσα στο οποίο ζει.
Η πραγματικότητα όμως επιφυλάσσει και μια μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στον Πολίτη και τον Υπήκοο. Ο πρώτος είναι ελεύθερος να διαμορφώσει γνώμη και να εκφράσει άποψη, ο δεύτερος είναι υποχρεωμένος να προσαρμόσει τη συμπεριφορά του σε ένα κοινωνικό μοντέλο.
Ακόμη ένα στοιχείο που δείχνει τη διαφορά ανάμεσα στον «πολίτη» και τον «υπήκοο» είναι η παιδεία.
Ο Πολίτης μορφώνεται για να αποκτήσει μια σφαιρική αντίληψη του περιβάλλοντος (κοινωνικού & φυσικού), ώστε να μπορέσει ελεύθερα και αβίαστα να κάνει τις επιλογές του μέσα στην κοινωνία.
Η έννοια της μόρφωσης είναι πέρα και πάνω από την εκπαίδευση και αφορά την αξιολόγηση και την αξιοποίηση των πληροφοριών, κάτι που οδηγεί στη γνώση. Μια τέτοια προοπτική δημιουργεί μια αμφίδρομη σχέση του Πολίτη με την Κοινωνία
ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Αντίθετα, ο Υπήκοος εκπαιδεύεται – ειδικεύεται για να κάνει κάτι σωστά πειθαρχώντας στο κοινωνικό σύστημα. Η γνώση του «ειδικού» περιορίζεται στον τομέα της εκπαίδευσής του. Η κρίση του είναι επιλεκτική και υποτάσσεται στις απαιτήσεις της ηγεσίας. Σε κάθε διαφορετική περίπτωση, ο υπήκοος είναι ανεύθυνος και αποτελεί ένα εξάρτημα ενός μηχανισμού, που εύκολα μπορεί να αντικατασταθεί.
Η έννοια της εκπαίδευσης – ειδίκευσης βασίζεται στην πιστή αναπαραγωγή ενός κοινωνικού μοντέλου και μιας κυρίαρχης φιλοσοφίας. Στην εκπαίδευση υπάρχει το σύστημα των πολλαπλών απαντήσεων, όπου όλες οι πιθανότητες είναι προβλέψιμες και αυστηρά ελεγχόμενες. Μια τέτοια σχέση ανάμεσα στον Υπήκοο και το Σύστημα είναι μονοσήμαντη.
ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΠΗΚΟΟΣ
Η διαφορά ανάμεσα στους δύο τύπους (Πολίτης & Υπήκοος) είναι φανερή. Ο πρώτος παράγει πρότυπα, ο δεύτερος αναπαράγει μοντέλα.Θα σταθούμε σε ένα ενδιαφέρον σχήμα:
ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΥΠΗΚΟΟΣ ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΗ
Αν εξετάσουμε προσεχτικά τη σχέση των παραπάνω δεδομένων μπορούμε – απόλυτα – να καταλάβουμε τη θεμελιώδη διαφορά στους δύο χαρακτήρες και να καταλήξουμε γιατί ο ένας είναι δημιουργός και ο άλλος όχι. Ο τρόπος που κινείται και συμπεριφέρεται ο κάθε τύπος στοχεύει σε διαφορετικό «ιδανικό».Ο Πολίτης δεν απορρίπτει την επαφή σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά αναζητά την οικουμενικότητα που τη βλέπει σαν μια ευκαιρία για επικοινωνία και βελτίωση της κοινωνίας. Ο Υπήκοος θέλει την παγκοσμιοποίηση για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του μέσα σε συγκεκριμένες επιλογές και αντίστοιχους προστατευτικούς περιορισμούς. Η μια και μοναδική αντίληψη τον εξυπηρετεί και με όλους τους δρόμους οδηγείται στο ίδιο αποτέλεσμα, χωρίς διλήμματα και άλλες πολιτιστικές, οικονομικές, θρησκευτικές, γεωπολιτικές διαφορές.

Από το βιβλίο του Δ. Δρογίδη «Η πολιτική στα πυρά της Τρομοκρατίας» από τις Εκδόσεις Φυλάτος

http://fylatos.com/blog/%CF%80%CE%BF%CE ... %BF%CF%82/

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΔΕΝ ήμαστε Έλληνες πολίτες - ήμαστε Έλληνες Υπήκοοι (υπάκουοι)
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 30 Δεκ 2014, 15:08 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
Έλλην υπήκοος, ή Έλλην Πολίτης;

Τις προάλλες, με την κόρη μου είχαμε τον παρακάτω διάλογο.
— Μπαμπά, σήμερα στις εξετάσεις στο σχολείο, για να μπω στη αίθουσα, χρησιμοποίησα την αστυνομική μου ταυτότητα. Ξέρεις τι παρατήρησα; Ότι γράφει «υπηκοότητα Ελληνική».
—Καλά και τι ήθελες να γράφει, υπηκοότητα γερμανική;
—Δεν εννοώ αυτό. Η λέξη που μου προκάλεσε την απορία είναι η «υπηκοότητα». Στην ιστορία και στην πολιτική αγωγή μάθαμε ότι η λέξη αυτή χρησιμοποιούνταν σε δυναστικά καθεστώτα και όχι σε δημοκρατικά.
—Τώρα που το σκέφτομαι, φαίνεται να έχεις δίκιο. Στην ιστορική διαδρομή των πολιτευμάτων, μόνο τα καθεστώτα στα οποία υπήρχε σχέση υπακοής του αρχόμενου προς τον άρχοντα χρησιμοποιούνταν αυτή η λέξη, όπως για παράδειγμα, στα βασίλεια των Περσών, των Αιγυπτίων, στα βασίλεια των μεσαιωνικών και μεταμεσαιωνικών χρόνων και στην οθωμανική αυτοκρατορία. Αντίθετα στις αρχαίες Ελληνικές πόλεις-κράτη και στη Ρώμη χρησιμοποιούσαν τον όρο πολίτης. Δηλαδή, συμμέτοχος στη διακυβέρνηση του κράτους, με τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα.
— Προφανώς, μπαμπά, ο όρος απέμεινε από αδράνεια λόγω της βασιλείας που είχε η χώρα μας μέχρι πριν από μερικά χρόνια.
— Δεν νομίζω ότι είναι ακριβώς έτσι. Η Ελλάδα είχε, τουλάχιστον κατά τον εικοστό αιώνα, Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, όπως άλλωστε και πολλές Ευρωπαϊκές χώρες σήμερα, και στο σύστημα αυτό οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται προς όφελος του λαού. Εάν δούμε αντίστοιχα πολιτεύματα στην Ευρώπη, σε κανένα από αυτά δεν χρησιμοποιείται ο όρος υπήκοος. Για παράδειγμα, στη Μεγάλη Βρετανία χρησιμοποιείται ο όρος “citizen”, δηλαδή πολίτης. Ακόμη, στον στρατό της ίδια χώρας χρησιμοποιείται ο όρος “private”, δηλαδή ιδιώτης, διότι θεωρείται ότι συμμετέχει στο στράτευμα με δική του θέληση,ασκώντας το δικαίωμα του να υπερασπιστεί την πατρίδα, όπως οι πολίτες στις αρχαίες ελληνικές πόλεις – κράτη . Παρόμοια παραδείγματα θα βρούμε σε όλες σχεδόν τις δημοκρατικές χώρες.
—Καλά, τώρα εσύ το τραβάς μακριά το σχοινί. Εντάξει μπορεί να χρησιμοποιείται ο όρος αυτός, αλλά στην ουσία δεν υπάρχει διαφορά από τον όρο πολίτης.
—Νομίζω ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Οι λέξεις έχουν πάντα το νόημα που αντικατοπτρίζει την εκάστοτε πραγματικότητα. Υπήκοος σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν θεωρείται, από αυτούς που ασκούν την εξουσία, ικανός να κρίνει τις πράξεις της εξουσίας. Συνεπώς οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην και χωρίς τη γνώμη των πολιτών. Ο εξουσιαστής γνωρίζει – ο υπήκοος οφείλει να προσαρμόζει την συμπεριφορά του προς αυτήν που καθορίζει ο εξουσιαστής. Το ατομικό δικαίωμα καταπατιέται από τις πράξεις της εξουσίας, αυθαίρετες και μη.
—Ναι, αλλά στην Ελλάδα έχουμε πλέον Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία με εκλεγμένη κυβέρνηση, τοπική αυτοδιοίκηση κλπ. Δεν βλέπω που ταιριάζουν σήμερα όλα τα παραπάνω στη χώρα μας.
—Βλέπω ότι δεν σε έχω πείσει ότι οι λέξεις έχουν τη σημασία τους, και ειδικότερα για τη σημασία της λέξης «υπηκοότητα». Λοιπόν, ας δούμε μερικά παραδείγματα. Ένα από τα δικαιώματα του πολίτη είναι και το δικαίωμα στη μνήμη, έτσι δεν είναι; Η κάθε χώρα και η κάθε πόλη έχει κάποια χαρακτηριστικά, είτε κτίσματα είτε φυσικό περιβάλλον, τα οποία τη διαφοροποιούν από τις υπόλοιπες και τα οποία αποτελούν την ιστορία και τη μνήμη της. Η περίπτωση της κατασκευής του κωπηλατοδρομίου στο πεδίο της μάχης του Μαραθώνα δεν αποτελεί βάναυση καταπάτηση του ατομικού και συλλογικού δικαιώματος στη μνήμη; Κάτι αντίστοιχο δεν έγινε στην πόλη μας την Καλαμαριά με το εκκλησάκι του Αί Γιάννη στο Κατιρλί, που το έκτισαν οι πρόσφυγες μόλις έφτασαν στην Καλαμαριά; Η εξουσία με την αυθαιρεσία κατεδάφισε τον Άη Γιάννη καταπατώντας το δικαίωμα στη μνήμη. Και στις δύο περιπτώσεις η εξουσία συμπεριφέρθηκε σαν να αντιμετώπιζε υπηκόους και όχι πολίτες με δικαιώματα.
—Καλά αυτά είναι μια περίπτωση μόνο.
— Εάν παρατηρήσεις τις πράξεις και τον τρόπο λειτουργίας της εκάστοτε εξουσίας, θα αντιληφθείς ότι θεωρούν τους πολίτες υπηκόους και το εννοούν. Όταν η δημοτική εξουσία έχει γεμίσει τους δρόμους με τις φωτεινές διαφημιστικές πινακίδες δεν καταπατά το δικαίωμα του πολίτη για ασφαλή οδήγηση; Όταν η ίδια εξουσία επιτρέπει την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, δεν καταπατά το δικαίωμα του πολίτη για ποιότητα ζωής; Όταν η δημοτική εξουσία προσλαμβάνει ανθρώπους, μέσω των προσλήψεων με μη αξιοκρατικά κριτήρια, δεν καταπατιέται το δικαίωμα του πολίτη να απολαμβάνει το δικαίωμα της εργασίας με ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Τέλος, για να κλείσω με ένα γενικό παράδειγμα, οι εξουσιαστές, τόσο της κεντρικής όσο και της τοπικής διοίκησης, δεν λένε πάντα ότι «εγώ σας έφτιαξα αυτό το έργο» (αυτό θα το παρατήρησες όταν μιλούν δήμαρχοι και υπουργοί δημοσίων έργων). Δηλαδή, δεν θεωρούν την κατασκευή της αναγκαίας κοινωνικής υποδομής ως υποχρέωση, αλλά σαν προσφορά προς τους ψηφοφόρους. Σε κάθε άλλη περίπτωση το έργο δεν κατασκευάζεται. Συνεπώς, οι πολίτες δεν πρέπει να διαμαρτύρονται για το κόστος, κλπ. Σε τι διαφέρει, λοιπόν, αυτή η νοοτροπία από την νοοτροπία της απολυταρχικής εξουσίας προς τους υπηκόους; Υπάρχουν και πολλά άλλα παραδείγματα, αλλά δεν θέλω να σε κουράσω.
—Πραγματικά, έτσι όπως τα λες φαίνεται πως έχεις δίκιο. Τη συμπεριφορά που αρμόζει στη σχέση εξουσιαστή – υπηκόου την έχουμε δει και εμείς οι νέοι στον πολιτισμό. Διάβασα στον Αριστοτέλη, ότι η μουσική εξυψώνει τον άνθρωπο και δημιουργεί πολίτες υψηλού επιπέδου. Αντίθετα, σε καθεστώτα στα οποία δεν υπάρχει πολίτης, αλλά υπήκοος, η εξουσία προσφέρει άρτο και θεάματα. Στην χώρα, και ειδικά από την τοπική αυτοδιοίκηση, τόσα χρόνια, αντί να πραγματοποιούνται μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις υψηλής πνευματικής στάθμης, που ανεβάζουν το επίπεδο των πολιτών, προσφέρονται κακόγουστα πανηγύρια τα οποία, κατά την άποψη μου, αποκοιμίζουν και αποχαυνώνουν τον άνθρωπο.
—Έχεις απόλυτο δίκιο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο λαϊκίστικος πολιτισμός – όχι ο λαϊκός – αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται στις εξουσιαστικές κοινωνίες. Είδες λοιπόν ότι οι λέξεις συνεχίζουν να έχουν τη σημασία τους; Στη χώρα μας, δυστυχώς, δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι. Υπάρχει έλλειψη ελευθερίας και καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων. Όταν τα ατομικά δικαιώματα θα τηρούνται ευλαβικά, δηλαδή όταν ο υπήκοος γίνει πολίτης, τότε πλέον θα μιλάμε για πραγματική δημοκρατία.
Νίκος Βαρσακέλης
Αναπληρωτής Καθηγητής του ΑΠΘ
http://friendshipiseverything.blogspot. ... _6162.html

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: ΔΕΝ ήμαστε Έλληνες πολίτες - ήμαστε Έλληνες Υπήκοοι (υπάκουοι)
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 25 Οκτ 2015, 15:52 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post

Ιδιότητα του πολίτη: ένα θεμελιώδες ζήτημα για τη δημοκρατία
Μαρί-Κριστίν Βεργκιά | Posted under: Δημοκρατία


Διάλεξη της Μαρί-Κριστίν Βερζιά- ευρωβουλευτή της Γαλλίας με το Μέτωπο της Αριστεράς, μέλος της Ομάδας GUE / NGL- στο Συνέδριο «Ιδιότητα του πολίτη: ένα θεμελιώδες ζήτημα για τη δημοκρατία», 2 Δεκεμβρίου του 2010.

Όταν ήμουν βουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2009, ήθελα να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε όπως πάντα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ιδιότητα του πολίτη, τα οποία δεν είναι ξεχωριστά θέματα, καθώς και για τη λαϊκή εκπαίδευση, με την ευρύτερη έννοια του όρου, και για μια κοινωνική οικονομία. Για μένα, όλες αυτές οι μάχες προέρχονται από τον ίδιο χώρο και απορρέουν από τις ίδιες αξίες.

Ήθελα, επίσης, να βιώσω την εμπειρία και να συμβάλλω σε μια πιο διαβουλευτική δημοκρατία, η οποία ανταποκρίνεται περισσότερο στην δημιουργία δεσμών μεταξύ της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της συμμετοχικής δημοκρατίας, ένας όρος που είναι κάπως παρεξηγημένος σήμερα. Είναι η ιδέα του να είναι σε θέση να εκπληρωθεί αυτή η ευρωπαϊκή εντολή, να είναι υπεύθυνη και να προσπαθεί να συμφιλιώσει τους πολίτες με την ευρωπαϊκή αντίληψη, δείχνοντάς τους ότι είναι δυνατό να αναλάβουν δράση στην Ευρώπη για να κινηθούν προς μια άλλη Ευρώπη, μια Ευρώπη που δεν εστιάζει μόνο στα οικονομικά συμφέροντα, αλλά προνοεί και για την ευημερία των ανδρών και των γυναικών που ζουν μέσα στα σύνορά της. Για όλους αυτούς τους λόγους, το ζήτημα της ιδιότητας του πολίτη μου φαίνεται ότι έχει προτεραιότητα, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ήθελα να είναι ένα θέμα προς συζήτηση.

Είναι πολύ δύσκολο να δημιουργηθεί έντονη συζήτηση για τα ευρωπαϊκά θέματα, αν και 50% έως 80% των κειμένων που ισχύουν για τα κράτη μέλη επηρεάζονται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και παρόλο που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποκτά αυξανόμενη επιρροή στις αποφάσεις που λαμβάνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πολλές από τις οποίες είναι αναγκαίο στο μέλλον να θεσπιστούν σε μια διαδικασία συναπόφασης με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Συνεπώς, η κατασκευή της ιδιότητας του πολίτη σε ευρωπαϊκό επίπεδο καθίσταται σημαντική πρόκληση των καιρών.

Έχω επιλέξει να δραστηριοποιούμαι στο Μέτωπο της Αριστεράς στη Γαλλία, διότι αποσκοπεί στην οικοδόμηση μιας αριστερής εναλλακτικής και στην δημιουργία ενός διαφορετικού μοντέλου για την ανάπτυξη, που στηρίζεται σε τέσσερις πυλώνες:

- την οικονομία,

- την κοινωνία,

- το περιβάλλον, και

- την δημοκρατία.

Αυτοί οι τέσσερις πυλώνες θα πρέπει να θεωρούνται ως σύνολο, αφού πρώτα εξεταστεί προσεκτικά η έννοια του καθενός. Είναι απαραίτητο να ρωτήσω: Τι είναι η οικονομία; Δεν είναι καιρός πια να ξέραμε σε τι χρησιμεύει; Γιατί πάντα έχουμε μια τάση, ακόμη και μεταξύ μας, να ενεργούμε σαν να υπήρχε μόνο ένα οικονομικό μοντέλο, μόνο ένα είδος επιχείρησης;

Για το σκοπό αυτό, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σήμερα αγωνίζεται για την αναγνώριση των ευρωπαϊκών καταστατικών για όλες τις συνιστώσες της κοινωνικής οικονομίας: τις αμοιβαίες εταιρείες, ενώσεις και ιδρύματα. (Συνεταιρισμοί ήδη επωφελούνται από ένα ευρωπαϊκό καταστατικό.)

Στο πλαίσιο της συζήτησης για την ιδιότητα του πολίτη, ο πυλώνας της δημοκρατίας είναι αυτός που πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρώτα. Το δημοκρατικό μοντέλο πρέπει να αναδιαρθρωθεί, αλλά αυτή η αναδιάρθρωση σήμερα σημαίνει κατ 'ανάγκην τη μεταρρύθμιση των θεσμικών οργάνων.

Γιατί η αναδιάρθρωση της δημοκρατίας σημαίνει , πρώτα και κύρια, την αποκατάσταση των πολιτών - όσων συμμετέχουν ενεργά στις υποθέσεις της πόλης - στη δικαιωματική τους θέση:

1) Πρώτα απ 'όλα, θα πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για ενεργό συμμετοχή του πολίτη. Η ιδιότητα του πολίτη είναι η άλλη όψη του νομίσματος.

Για εμάς, στη Γαλλία, η ιδιότητα του πολίτη είναι ένα κεκτημένο δικαίωμα στο πλαίσιο της Γαλλικής Επανάστασης - ακόμη και αν έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το 1848 για να απαλλαγούμε από τον τίτλο ιδιοκτησίας, όταν το δικαίωμα του εκλέγειν έπαψε να εξαρτάται από τον πλούτο και άρχισε να γίνεται καθολικό, και, μέχρι το 1945 για τις Γαλλίδες ώστε να έχουν τελικά το δικαίωμα ψήφου. Αλλά στη Γαλλία, η ιδιότητα του πολίτη εξακολουθεί να είναι περιορισμένη, δεδομένου ότι οι αλλοδαποί δεν έχουν το δικαίωμα να ψηφίζουν, ακόμη και στις τοπικές εκλογές.

2) Η ιδιότητα του πολίτη δεν εξαρτάται από την πολιτική, πολύ λιγότερο από το αν θα ψηφίσει στις εκλογές. Υπάρχουν εκατό και ένας τρόποι να ενεργήσει ως πολίτης.

Δεν είναι θέμα της μείωσης του ρόλου των πολιτικών κομμάτων. Είναι ουσιαστικής σημασίας για τη δημοκρατική ζωή και θα πρέπει ακόμα - πρέπει, ακόμη και - να είναι σημαντικοί συνεισφέροντες στην ενθάρρυνση της πολιτικής συζήτησης. Είναι θέμα της αναβίωση της βούλησης των πολιτών να συμμετέχουν στην πολιτική, να επηρεάζουν την πολιτική και, μάλιστα, να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην πολιτική.

Κατά τη διάρκεια της ευρωπαϊκής πολιτικής εκστρατείας έχω ακούσει πολλές φορές: «Τι θα κερδίσω για να πάω να ψηφίσω; Γιατί να ψηφίσω όταν κάθε κόμμα έχει την ίδια πολιτική και η καθημερινή μας ζωή συνεχίζει να χειροτερεύει;»

Θα μπορούσε να είναι ότι με όλα όσα συμβαίνουν στις αραβικές χώρες σήμερα, φυσάει ένας νέος άνεμος, χάρη στους άνδρες και στις γυναίκες που είχαν, και εξακολουθούν να έχουν, το θάρρος να αντισταθούν στους δικτάτορες τους, να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους για να ανακτήσουν το δικαίωμά τους στην ελευθερία και στη δημοκρατία.

Και αυτό συμβαίνει γιατί το Front de Gauche ενσωματώνει αυτήν την έννοια ότι ανήκω εκεί. Στη Γαλλία σήμερα, τουλάχιστον στο Front de Gauche, υπάρχει σε μεγάλο βαθμό επίγνωση του γεγονότος ότι, πέρα από τα πολιτικά κόμματα, τα συνδικάτα και οι ενώσεις διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην αναγέννηση της δημοκρατίας.

Μπορούμε επίσης να δούμε πολύ καθαρά ότι, επειδή όλα τα παραδοσιακά θεσμικά όργανα είναι σε κρίση, όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας επιλέγουν να λάβουν πιο χρήσιμη και πιο στοχευμένη δράση. Με τον τρόπο αυτό, η δράση της Εκπαίδευσης χωρίς Σύνορα (RESF) μετατόπισε το επίκεντρο για το θέμα της μετανάστευσης. Άνδρες και γυναίκες, γονείς και εκπαιδευτικοί, κινητοποιήθηκαν για τη στήριξη των οικογενειών χωρίς χαρτιά για να αποτραπεί η απέλασης τους και απαίτησαν την διευθέτηση της κατάστασή τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι χάρη σ’ αυτό το κίνημα οι αδήλωτοι εργαζόμενοι αποφάσισαν να αποκαλυφθούν και να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους. Οι δράσεις των πολιτών έχουν αλλάξει τα πράγματα, και σήμερα, η πλειοψηφία των Γάλλων ανδρών και των γυναικών δηλώνουν ότι είναι υπέρ, όχι μόνο της νομιμοποίησης των παράνομων παιδιών και των οικογενειών τους, αλλά και όλων των παράνομων μεταναστών που εργάζονται.

Σκεφτείτε επίσης τη φανταστική κίνηση που είδαμε μόλις σχετικά με το ζήτημα της συνταξιοδότησης, και, ακόμη και αν χάσαμε το νομοθετικό πόλεμο, έχουμε κερδίσει τη μάχη των ιδεών, διότι σε αντίθεση με ό, τι μπορεί να σκεφτόμασταν πρωτύτερα, σήμερα το 80% των Γάλλων πιστεύουν ότι απαιτείται και είναι εφικτή μια περαιτέρω μεταρρύθμιση.

Έτσι, η ιδιότητα του πολίτη είναι επίσης κοινωνική.

Θα ήθελα να προσθέσω ότι η ιδιότητα του πολίτη, επίσης, πρέπει να είναι οικονομική και είναι,
νομίζω, μια από τις διαφορές που μια κοινωνική οικονομία θα πρέπει να είναι σε θέση να πραγματοποιήσει, μαζί με το γεγονός ότι η οικονομική ιδιότητα του πολίτη σημαίνει επίσης ότι η δημοκρατία δεν σταματάει στην πύλη της εταιρείας και ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να θεωρούνται αναπόσπαστο μέρος σε θέματα συμμετοχής σχετικά με την εργασία στην επιχείρηση και όχι απλώς μια άλλη μορφή του κεφαλαίου.

3) Η ιδιότητα του πολίτη δεν είναι θέμα εθνικότητας,
και, εν προκειμένω, ο ορισμός της ιδιότητας του πολίτη σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως υπάρχει σήμερα, είναι ένα πραγματικό πρόβλημα, δεδομένου ότι όλοι οι πολίτες κάθε κράτους μέλους είναι ευρωπαίοι πολίτες.

Αυτό φαίνεται να έχει νόημα, διότι ορισμένα κράτη μέλη έχουν ήδη δώσει σε αλλοδαπούς κατοίκους το δικαίωμα του εκλέγειν στις τοπικές εκλογές. Η Γαλλία θα είναι μία από τις τελευταίες χώρες που θα το πράξουν, όπως έγινε με το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Η Ευρωπαϊκή Ένωση για την Υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (AEDH) σχεδιάζει να ξεκινήσει μια εκστρατεία για να υποστηρίξει το δικαίωμα των αλλοδαπών κατοίκων να ψηφίζουν στις τοπικές εκλογές, και μπορούμε να πάρουμε κάποια εύσημα για αυτό. Πάνω και πέρα ​​από αυτό, υπάρχει το ζήτημα της εναρμόνισης των απαιτήσεων για την ιδιότητα του πολίτη σε όλα τα κράτη μέλη. Αυτή τη στιγμή, δεδομένου ότι παραπέμπει στους υπηκόους κάθε κράτους μέλους, η ιδιότητα του πολίτη σε ευρωπαϊκό επίπεδο πρέπει να καλύπτει ένα ευρύ φάσμα καταστάσεων.

4) Τέλος, η ιδιότητα του πολίτη δεν μπορεί να κηρύσσεται, πρέπει να αποδειχτεί. Και, εν προκειμένω, ο αριθμός των ευρωπαϊκών κειμένων, τα οποία είναι φοβερό πως έχουν πολλαπλασιαστεί στο θέμα της ιδιότητας του πολίτη σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ιδιαίτερα μετά το ρεκόρ αποχής στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές. Η μόνη αναφορά που έγινε σε μία από τις τελευταίες ευρωπαϊκές ανακοινώσεις της Επιτροπής για το θέμα αυτό αποκαλύπτει την έκταση της ζημίας: «Οι ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να μάθουν να έχουν συνείδηση ​​της ιδιότητάς τους». Πρόκειται για μια περιορισμένη θεώρηση του προβλήματος, η οποία ενισχύεται από το γεγονός ότι περιορίζεται αποκλειστικά στους πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών, ενώ η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης λέει ακριβώς το αντίθετο. Είναι πολύ σημαντικό να αμφισβητηθεί αυτή η αντίφαση.

Πρόκειται να εργαστούμε για όλα όσα έχουμε συζητήσει σήμερα το απόγευμα, για όλα όσα έχουν μοιραστεί μαζί μου και όλα όσα για τα οποία σας ευχαριστώ και πάλι.

Η Ευρωπαϊκή Χάρτα απεικονίζει μια καθολική αντίληψη των θεμελιωδών δικαιωμάτων, τα οποία πρέπει να ισχύουν για κάθε πρόσωπο που ζει εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με βάση αυτά τα ερωτήματα, υπάρχει πολλή δουλειά να κάνουμε και πολλά να συζητήσουμε. Αλλά είναι σημαντικό για όλους εμάς που πιστεύουμε στη δημοκρατία και θέλουμε να συμμετάσχουμε στη δημιουργία μιας διαφορετικής κοινωνίας να λάβουμε μέρος στη διαδικασία.



Μετάφραση: Δόνα Γιάκη

http://www.transform-network.net/el/per ... cracy.html

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
 Θέμα δημοσίευσης: Re: Να είσαι Έλληνας Πολίτης και όχι Υπήκοος (υπάκουος και πειθήνιος )
ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: 30 Οκτ 2015, 01:55 
Συντονιστής
Συντονιστής
Άβαταρ μέλους
Κατάσταση:
Εγγραφη: 29 Ιαν 2013, 01:51
Δημοσ.: 3508
Thanks:
Thanked:
time στο post
Περιγραφή:

Το "ποιος είναι Έλληνας πολίτης" αποτελεί ένα κατεξοχήν ανοιχτό ερώτημα. Ένα ερώτημα από αυτά που προσφέρονται, από τις απαρχές του ελληνικού κράτους, για πολλές, αντιφατικές απαντήσεις, αλλά και για πολλαπλές αναγνώσεις. Με ποια κριτήρια κάποιος είναι Έλληνας πολίτης, από τις καταβολές του ελληνικού κράτους ώς σήμερα; Τα κριτήρια αυτά είναι τα ίδια από τότε που υπάρχει η εθνική πολιτική κοινότητα των Ελλήνων ή μεταβάλλονται; Είναι ίδια με αυτά που χρησιμοποιούνται και από άλλους λαούς και σε ποιο βαθμό; Αντίστοιχα, με ποια κριτήρια κάποιος γίνεται Έλληνας, ενώ δεν είναι; Και αυτά, με τη σειρά τους, παραμένουν ίδια στην ελληνική ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων; Πόσο συχνά και γιατί αλλάζουν; Για ποιους αλλάζουν, ποιους (δεν) αφορούν και με ποια ανάλογα κριτήρια υπαγωγής σε πολιτική κοινότητα συγκρίνονται; [...]

Κριτική:

Πότε γίνεσαι Ελληνας

Το καθεστώς της ελληνικής ιθαγένειας από την ίδρυση του κράτους ως σήμερα. Από την εξωστρέφεια στον φόβο του ξένου

Ενας έλληνας πρόξενος το 2006 έγραφε στην ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών ότι δεν είναι δυνατόν να γνωρίζει και να απαντήσει προς την υπηρεσία του αν ο ομογενής που καταθέτει δικαιολογητικά για να πολιτογραφηθεί Ελληνας «διαθέτει ελληνική συνείδηση». «Πού να ξέρω αν έχει ελληνική συνείδηση, υπάρχει άραγε κάποιο "συνειδησιόμετρο";» θα αναρωτηθεί. Το 2010 η δημόσια ελληνική τηλεόραση προβάλλει ένα αφιέρωμα στον πρώην παγκόσμιο πρωταθλητή καταδύσεων Γκρεγκ Λουγκάνις σε μια σειρά που τιτλοφορείται «Ελληνες». Ο Λουγκάνις, με καταγωγή από τα νησιά Σαμόα και τη Σουηδία, υιοθετημένος από έλληνες ομογενείς στις ΗΠΑ, παρακολουθεί με συγκατάβαση τη δημοσιογράφο να προσπαθεί να του εκμαιεύσει μία έστω ελληνική λέξη.

Αυτός ξέρει το «τι κάνεις;», το «σπανακόπιτα» και ακούει το «Chariots of fire» του «συμπατριώτη» του Vangelis. Πέραν πάσης αμφιβολίας για τη δημοσιογράφο, ο Λουγκάνις είναι Ελληνας. Αυτό είναι ένα από τα παραδείγματα της τραγελαφικής κατάστασης που επικρατούσε στο ελληνικό γραφειοκρατικό σύστημα, τουλάχιστον ως την ψήφιση του νόμου 3838/2010, οπότε και ρυθμίστηκαν κάπως καλύτερα οι κανόνες απόδοσης ιθαγένειας.

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος, διδάσκων καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, στο βιβλίο του Ποιος είναι έλληνας πολίτης; καταγράφει όλες τις περιπέτειες που συνόδευσαν το καθεστώς ιθαγένειας από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως τις αρχές του 21ου αιώνα και ταυτόχρονα παρουσιάζει αναλυτικά τον σημερινό εγχώριο και διεθνή προβληματισμό για το θέμα.

Με την ίδρυση του ελληνικού κράτους το ζήτημα του ποιος είναι Ελληνας λύνεται αυθόρμητα, μια και διαμορφώνεται ένα εξωστρεφές καθεστώς ιθαγένειας στο πλαίσιο της στρατηγικής της εδαφικής επέκτασης της Ελλάδας. Στόχος, η ένταξη όσο το δυνατόν περισσοτέρων στην ιδιότητα του έλληνα πολίτη. Ως το 1922 ζούμε τον «αιώνα της συμπερίληψης», κάτω από την αντίληψη «Ελληνας γίνεσαι». Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή επέρχεται πλήρης αλλαγή της στρατηγικής στο καθεστώς της ελληνικής ιθαγένειας, καθώς η χώρα μπαίνει στη φάση του δόγματος «να κάνουμε καλούς πολίτες» και όχι «να φτιάξουμε Ελληνες». Αυτό σήμαινε ότι κάθε μη «καλός πολίτης» θα υφίστατο κυρώσεις, με μεγαλύτερη εκείνη της αφαίρεσης ιθαγένειας.

Στα τέλη της δεκαετίας του 80 παρατηρούνται οι πρώτες ρωγμές στο υπάρχον καθεστώς καθώς διαπιστώνονται μετακινήσεις πληθυσμών προς την Ελλάδα - η περίπτωση των ομογενών - και έτσι έχουμε τις πρώτες προσπάθειες να ξαναϊδωθεί τι σημαίνει έλληνας πολίτης στο πλαίσιο της νέας, ασταθούς μεταψυχροπολεμικής εποχής.
Η πτώση των καθεστώτων του «υπαρκτού» και το ρεύμα εισόδου στη χώρα μας κατατρεγμένων από τις ελληνικές κοινότητες της Αλβανίας και ομογενών της πρώην ΕΣΣΔ θέτουν το θέμα της τακτοποίησης της ομογένειας αμφισβητώντας το δόγμα «Ελληνας γεννιέσαι». Αρχίζουν πια να λειτουργούν δύο μέτρα και πολλά σταθμά.

Ως τότε η έννοια του ομογενούς συνδεόταν με τις αλυτρωτικές βλέψεις. Τώρα συνδέεται με το μεταναστευτικό ρεύμα προς καλύτερες οικονομικά κοινωνίες. Επινοείται ο όρος «ελληνοποίηση» προκειμένου να προσδιορίσει τις συχνά αδιαφανείς διαδικασίες κτήσης της ελληνικής ιθαγένειας από Ελληνες Ποντίους της πρώην ΕΣΣΔ. Αντίθετα, οι Ελληνες της Αλβανίας για μια περίοδο τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνων «μπαίνουν στο ψυγείο». Θα έπρεπε να φθάσουμε στο 2007 για να δρομολογηθούν «κατά προτεραιότητα» οι πολιτογραφήσεις Ελλήνων της Αλβανίας.

Το παράδειγμα του Λουγκάνις είναι χαρακτηριστικό του πώς η Πολιτεία προσπάθησε ανεπιτυχώς να απαντήσει στο πρόβλημα του απόδημου Ελληνισμού. Η αποδημία είναι δικαίωμα. Η εμμονή όμως στο δίκαιο του αίματος οδηγεί σε μια παράδοξη αναπαραγωγή της ιθαγένειας χωρίς κανέναν ζωτικό δεσμό με τη χώρα. Η συγκριτική εμπειρία από άλλες χώρες θα ήταν πολύ χρήσιμη...

Το 2004 η Ελλάδα κάνει μια προσπάθεια να ξαναδεί το «Ελληνας γεννιέσαι». Ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας που υιοθετείται είναι νέος μόνο κατ όνομα. Παραμένει οχυρωμένος έναντι των μεταναστευτικών ροών, και μάλιστα σε αντίθεση με συγκρίσιμες προς την ελληνική εμπειρίες άλλων ευρωπαϊκών κρατών.
Το 2010 είναι το κρίσιμο έτος, καθώς το ερώτημα «ποιος μπορεί να θεωρείται έλληνας πολίτης;» ξαναμπαίνει στο μικροσκόπιο. Ψηφίζεται ο νόμος 3838/2010 και το ζήτημα της ελληνικής ιθαγένειας μπαίνει σε δημόσιο διάλογο. Ας μη λησμονούμε ότι από τον Εμφύλιο και μετά το ζήτημα αυτό ήταν ταμπού, το χειρίζονταν οι υπηρεσίες εθνικής ασφαλείας εμπιστευτικά και απόρρητα. Για πρώτη φορά λοιπόν, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας, τίθενται κανόνες για την ιθαγένεια.

Μία από τις πιο σημαντικές διευθετήσεις του νέου Κώδικα ήταν ότι θεσπίζονταν προθεσμίες για τη διεκπεραίωση των υποθέσεων ιθαγένειας. Ως τότε το κράτος δεν ήταν υποχρεωμένο να απαντά στις αιτήσεις ιθαγένειας και έτσι χιλιάδες από αυτές παρέμεναν για χρόνια στις ελληνικές καλένδες.


Μεταρρυθμίσεις και διαφωνίες

Η πρώτη μεταρρύθμιση του νέου Κώδικα ήταν η αυτόματη κτήση της ιθαγένειας για τη λεγόμενη «τρίτη γενιά», τα παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, εφ όσον ο ένας από τους γονείς ήταν επίσης γεννημένος στην Ελλάδα και κατοικεί σε αυτήν. Η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ διαφώνησαν επειδή θεώρησαν ότι «συγκροτεί πολίτη παρά τη θέλησή του».

Η δεύτερη μεταρρύθμιση ήταν η απόκτηση ιθαγένειας από παιδιά μεταναστών ύστερα από αίτησή τους και εφόσον οι γονείς τους διέμεναν επί πενταετία στην Ελλάδα. Η Αριστερά διαφώνησε και ζήτησε να ισχύει η πενταετία μόνο για τον έναν γονέα. Η τρίτη μεταρρύθμιση ήταν η τακτοποίηση της λεγόμενης «μιάμισης γενιάς». Πρόκειται για μικρά παιδιά που δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα, άρα δεν εντάσσονται στην προηγούμενη ρύθμιση, και ακολούθησαν τους γονείς τους στη μετανάστευση προς τη χώρα μας. Η προϋπόθεση για την απόκτηση ιθαγένειας είναι η επιτυχής παρακολούθηση τουλάχιστον έξι τάξεων ελληνικού σχολείου στην Ελλάδα.

Ο νόμος περιέχει και πολλές ακόμη ρυθμίσεις και απαιτήσεις, όπως την «επαρκή εξοικείωση με τους θεσμούς του πολιτεύματος της ελληνικής δημοκρατίας και την πολιτική ζωή της χώρας και τη βασική γνώση της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, ιδίως της σύγχρονης». Υπάρχουν επίσης κριτήρια περί «ομαλής ένταξης» γι αυτόν που θέλει να πολιτογραφηθεί Ελληνας: αν και αυστηρά, δεσμεύουν τον νομοθέτη στην ερμηνεία του νόμου.


Ζητούμενα και αβεβαιότητες
Ο νέος νόμος για την απόκτηση της ιθαγένειας, όπως τονίζει ο συγγραφέας, δεν έχει αφομοιωθεί από όλον τον πολιτικό κόσμο και θα αποτελέσει πιθανόν αφορμή για νέες διαμάχες. Το Δ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας με την απόφαση 350/2011, στηριγμένη στη διάκριση έθνους - λαού, γνωμοδότησε ότι το «δίκαιο του αίματος» είναι συνταγματική αρχή, αμφισβήτησε το δικαίωμα συμμετοχής αλλοδαπού στις δημοτικές εκλογές, ενώ θεώρησε ότι τα πέντε έτη παραμονής των γονέων και τα έξι χρόνια φοίτησης στο σχολείο δεν αποτελούν επαρκή κριτήρια για την απόκτηση ιθαγένειας.

Ο συγγραφέας τονίζει στην κατακλείδα της μελέτης του ότι το ελληνικό Σύνταγμα αφήνει στον νομοθέτη να ορίσει τα προσόντα του «έλληνα πολίτη». Μέχρι νέας συνταγματικής αναθεώρησης το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο καλείται να σεβαστεί τη συνταγματική επιταγή που υπαγορεύει ότι «έλληνες πολίτες είναι όσοι έχουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος» (δηλαδή το άρθρο 3 του νέου νόμου), όσο αν διαφωνεί ή συμφωνεί με το περιεχόμενο του άρθρου.

Μπασκόζος Γιάννης, Το Βήμα, 04/03/2012

http://www.protoporia.gr/poios-einai-el ... 54124.html

_________________
1.Σοφία πάντων κάλλιστον, η δε αμάθεια πάντων κάκιστον
2. ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν


Κορυφή
 Προφίλ  
Thanks          Απάντηση με παράθεση  
Τελευταίες δημοσιεύσεις:  Ταξινόμηση κατά  
Δημιουργία νέου θέματος Απάντηση στο θέμα  [ 5 δημοσιεύσεις ] 

Παραπλήσια θέματα
Έλληνας αστροφυσικός εντόπισε διαστημικό "άνεμο"
Δ. Συζήτηση: Αστρονομία - Αστροφυσική-Διάστημα
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0
Αυτός είναι ο άνεργος Έλληνας που κάθε μήνα ταϊζει 3.000 πληγέντες της κρίσης από το υστέρημά του
Δ. Συζήτηση: Η Δική μας Αντίσταση
Συγγραφέας: dominique
Απαντησεις: 0
Πρώτα θα πεθάνει ο Έλληνας
Δ. Συζήτηση: Η εναντίον της Ελλάδος επιβουλή
Συγγραφέας: Χριστίνα
Απαντησεις: 5
Έλληνας επιστήμονας της Ελβετίας ανακαλύπτει γονίδιο σχηματισμού της αδαμαντίνης
Δ. Συζήτηση: Επιστήμες
Συγγραφέας: emman
Απαντησεις: 0
Αυτός είναι Έλληνας!
Δ. Συζήτηση: Γενικά περί Ελλάδας
Συγγραφέας: dominique
Απαντησεις: 0


Μελη σε συνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 2 επισκέπτες


Δεν μπορείτε να δημοσιεύετε νέα θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να απαντάτε σε θέματα σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επεξεργάζεστε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να διαγράφετε τις δημοσιεύσεις σας σε αυτή τη Δ. Συζήτηση
Δεν μπορείτε να επισυνάπτετε αρχεία σε αυτή τη Δ. Συζήτηση

Αναζήτηση για:
Μετάβαση σε:  
cron
Powered by phpBB © 2010-2011 phpBB Group.
Violaceous by: Matt
Ευχαριστούμε την ομάδα του phpbbgr.com
All rights reserved. Copyright © 2009-2017 filoumenos.com.

Μετάφραση Jorfan και phpBB2.gr